Editorial #26 | LOOP3 – José Vidal, Pindorama – Lia Rodrigues Companhia de Danças, Leoš Janáček – The Makropulos Affair

Σχολιάστε

01/11/2014 από cmorfakis

Λιτό και με ξένες κυρίως παραγωγές το προτεινόμενο πολιτιστικό πρόγραμμα για τον Νοέμβριο. Καλή απόλαυση.

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (ΣΓΤ)

The-Crimson-House_04-©-MAU

Lemi Ponifasio / MAU – The Crimson House (7-9 Νοεμβρίου 2014)

Μετά το εντυπωσιακό Birds with Skymirrors, ο Πολυνήσιος Λέμι Πονιφάζιο επιστρέφει στη Στέγη για να μας αφήσει ξανά εκστατικούς… Ακτιβιστής της χορογραφίας, ο Πονιφάζιο επιστρατεύει τη δύναμη των υπέροχων, υπνωτικών εικόνων των παραστάσεών του για να ευαισθητοποιήσει το κοινό στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

Στο The Crimson House θέτει ερωτήματα για την όλο και περισσότερο επιτηρούμενη ζωή μας, που έχει φτάσει να γίνει σαν μια περίοπτη φυλακή, σαν τοPanopticon του Φουκώ: μια κοινωνία που δεν της έχει μείνει ίχνος ιδιωτικής ζωής, καθώς όλα ελέγχονται και παρακολουθούνται, όπου όμως η ίδια ξεχνά να στρέψει το βλέμμα στον εαυτό της και στη συνείδησή της.

Ο Πονιφάζιο συνδέει αυτό το φαινόμενο με την πανταχού παρουσία του θείου στις παραδόσεις των θρησκειών και θίγει την ύβρη των ανθρώπων, που νομίζουν ότι μέσω της παρακολούθησης μπορούν να κατακτήσουν την απόλυτη γνώση. Αργές τελετουργικές κινήσεις, μινιμαλιστική αισθητική, τραγούδι, απόμακρη μουσική και αντηχήσεις των τελετών ενός μακρινού πολιτισμού συνθέτουν ένα ποιητικό και σπάνιας εικαστικής ομορφιάς περιβάλλον που μαγεύει τον θεατή και ταυτόχρονα του αφήνει χώρο να αναστοχαστεί. Μια αριστουργηματική παράσταση ενός από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς του πλανήτη.

318

Latin America: LOOP3 – José Vidal (22-23 Νοεμβρίου 2014)

Ο ταλαντούχος Χοσέ Βιδάλ, καθιερωμένος χορογράφος στη Χιλή, στην πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα χορογραφεί μια ιδιόμορφη περφόρμανς, ένα έργο μεγάλης εικαστικής ομορφιάς και δύναμης. Εννέα σώματα κινούνται μέσα σε ένα τετράγωνο, μόλις δύο επί δύο μέτρα. Μια χορογραφική φράση που διαρκεί περίπου δύο λεπτά επαναλαμβάνεται σε loops, που ξεκινούν από διαφορετικό κάθε φορά σημείο του τετραγώνου, περιστρέφοντας σιγά σιγά το σύνολο κατά 360 μοίρες. Έτσι, οι θεατές μπορούν να δουν απ’ όλες τις πλευρές τη χορογραφία, μια ζωντανή κατασκευή από εννέα σώματα εμπνευσμένη από μπαρόκ πίνακες και σύγχρονες φωτογραφίες.

Σκηνές μάχης, σκηνές πάλης αθλητών από ομαδικά σπορ, σκηνές λατρείας και μίσους εναλλάσσονται διαρκώς μπροστά στα μάτια μας, ανακαλώντας στη μνήμη γνωστούς πίνακες, όπως το ναυάγιο της Σχεδίας της Μέδουσας του Géricault, κινηματογραφικές εικόνες ή στιγμιότυπα από δελτία ειδήσεων.

Οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη, σαν να είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αλλάζει μορφή καθώς εξελίσσεται. Ο Βιδάλ πειραματίζεται με την αργή και γρήγορη ταχύτητα, η ανθρώπινη μάζα συμπυκνώνεται και αραιώνει, αναπνέει, ιδρώνει και παράγει ήχους που αποτελούν τμήμα της μουσικής της παράστασης.

10pasado2-blog480

Latin America: Το παρελθόν είναι ένα ζώο αλλόκοτο  – Mariano Pensotti (26-27 Νοεμβρίου  2014)

Αργεντινή, 1999. Τέσσερις νέοι στέκουν σαστισμένοι μπροστά στο τέλος των ουτοπιών. Η πορεία της ζωής τους θα καθοριστεί από την οικονομική και θεσμική χρεοκοπία της χώρας τους. Αποχαιρετώντας το όνειρο για μια καριέρα κινηματογραφιστή, ο Μάριο θα γυρίζει δευτεροκλασάτα διαφημιστικά σποτ. Η Λόρα, ξεχνώντας την μποέμικη ζωή στο Παρίσι, θα εργαστεί σε ένα θεματικό πάρκο. Η Βίκυ θα ανακαλύψει πως ο πατέρας της έχει μια κρυφή παράλληλη οικογένεια και ο Πάμπλο θα βρεθεί να έχει στην κατοχή του ένα… κομμένο χέρι.

Σε μια περιστρεφόμενη σκηνή που στροβιλίζεται στο χωροχρόνο με τη λογική του καρουζέλ, οι ήρωες του διακεκριμένου δραματουργού και σκηνοθέτη συνειδητοποιούν πως, κάθε φορά που μιλούν για τον εαυτό τους, κατασκευάζουν εκ νέου την ταυτότητά τους. Η ύπαρξή τους οικοδομείται πάνω στην ίδια την αφήγησή της και το παρελθόν μοιάζει με ένα αλλόκοτο ζώο που αλλάζει μορφές κάθε φορά που ανατρέχει κανείς σε αυτό. Μια επική αφήγηση, στα πρότυπα τηςΑνθρώπινης κωμωδίας του Μπαλζάκ, εκτυλίσσεται επί σκηνής με νεωτερικούς όρους: με ένα κινηματογραφικό μοντάζ στο ύφος της Nouvelle Vague και υπό τους ήχους ακουσμάτων εναλλακτικής ροκ.

pindorama_lia_rodrigues__sammi_landweer_0992

Latin America: Pindorama – Lia Rodrigues Companhia de Danças (29-30 Νοεμβρίου  2014)

Από τις πιο σημαντικές δημιουργούς στο σύγχρονο χορό, η Λία Ροντρίγκες είναι γνωστή για τις πολιτικά ευαισθητοποιημένες δημιουργίες της και για τη δράση της στις φαβέλες της Βραζιλίας. Η τελευταία παράστασή της μας ταξιδεύει στο «πριν» της Βραζιλίας, τότε που αυτή η απέραντη χώρα λεγόταν Πιντοράμα στη γλώσσα των ιθαγενών Τούπι, πριν από την άφιξη των αποικιοκρατών. Μας ταξιδεύει και στο «πριν» του θεάτρου, εκεί όπου η θεατρική πράξη συνδέεται με την τελετουργία, εκεί όπου ένα τεράστιο κομμάτι διάφανο πλαστικό του μέτρου με λίγο νερό γίνεται ποτάμι· κι όταν οι χορευτές της ομάδας το τραβούν μανιασμένα από τις δυο πλευρές γίνεται αδιάβατο, γίνεται ωκεανός που καταπίνει τα σώματα – γυμνά σώματα αδύναμων ανθρώπινων πλασμάτων που παλεύουν με τα στοιχεία της φύσης και ψάχνουν τρόπο να συνυπάρξουν, να λειτουργήσουν συλλογικά για να επιβιώσουν.

Το έργο Pindorama είναι ένα εφήμερο εικαστικό και θεατρικό τοπίο που συμπεριλαμβάνει τους θεατές και όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια τους, μια μεταφορά για τους συλλογικούς αγώνες στις μέρες μας, μια ειλικρινής ματιά στη διαφορετικότητα, ένα αριστουργηματικό ποιητικό έργο που μας συστήνει μια από τις πιο σημαντικές «φωνές» στο χώρο της παγκόσμιας χορογραφικής δημιουργίας.

Latin America: Οι δράστες – Jorge Hugo Marín / La Maldita Vanidad Company (29-30 Νοεμβρίου  2014)

Στο δεύτερο έργο της «οικογενειακής» τριλογίας του, ο Χόρχε Ούγκο Μαρίν αντλεί έμπνευση από ένα κλασικό έργο του μαιτρ του τρόμου, Άλφρεντ Χίτσκοκ, τη Θηλιά(1948). Μόνο που η ιστορία των δύο κολεγιόπαιδων που δολοφονούν έναν συμφοιτητή τους για να αποδείξουν τη θεωρία του «τέλειου φόνου», προσαρμόζεται στα σημερινά δεδομένα της Κολομβίας.

Ο Μαρίν παρουσιάζει τρεις φοιτητές που δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο για το διαμέρισμα στο οποίο συγκατοικούν. Ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης διαμαρτύρεται εδώ και τρεις μήνες και, εντελώς ξαφνικά, μια νύχτα εμφανίζεται στο κατώφλι τους, μεθυσμένος και εξοργισμένος, απαιτώντας το ενοίκιό του. Εν μέσω έντασης και απόγνωσης, οι τρεις φοιτητές τον σκοτώνουν. Τους συναντούμε το επόμενο πρωινό στην κουζίνα του διαμερίσματος να ετοιμάζουν την ομελέτα τους και να αναρωτιούνται τι θα κάνουν με το πτώμα. Η απροσδόκητη εμφάνιση της κυρίας που καθαρίζει, με τον γιο της, θα περιπλέξει τα πράγματα.

Με την πρόφαση του φόνου και το πρόσχημα ενός θρίλερ δωματίου, η ομάδα διερευνά το ζήτημα της ανοχής και συνενοχής στη βία, έχοντας τους θεατές σε απόσταση αναπνοής από τους δράστες του εγκλήματος…

Bayerische Staatsoper – Wiener Staatsoper  – La Monnaie/De Munt – MET HD LIVE – National Theatre Live

csm_Titelbild_Die_Sache_Makropulos_27b9f213ad

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η πάντα πρωτοποριακή Bayerische Staatsoper θα προβάλει live streams online free μια σειρά από τις πιο πετυχημένες της παραγωγές. Η δεύτερη όπερα που θα προβληθεί από την Bayerische Staatsoper φέτος είναι η όπερα του Leoš Janáček – The Makropulos Affair (1/11). Το ετήσιο πρόγραμμα προβολών τηςBayerische Staatsoper μπορείτε να βρείτε εδώ.

H φημισμένη Wiener Staatsoper για δεύτερη χρονιά συνεχίζει την προβολή σε live stream, με χρέωση 14 €, μιας σειράς παραγωγών της. Το σχετικό ετήσιο πρόγραμμα των προβολών για την καλλιτεχνική περίοδο 2014-2015 μπορείτε να βρείτε εδώ. Τον Νοέμβριο θα προβληθούν τέσσερις όπερες: Richard Wagner – Tannhäuser (2/11), Giacomo Puccini – La Bohème (7/11), Modest Mussorgsky: Chowanschtschina (21/11) και Wolfgang Amadeus Mozart – Le Nozze di Figaro (25/11).

-Sebastian-Rich---Gallery-Stock

Παράλληλα, για τρίτη χρονιά έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε free online streaming παραγωγές από την όπερα La Monnaie/De Munt. Μπορείτε να βρείτε το ετήσιο πρόγραμμα προβολών εδώ. Η δεύτερη όπερα για τη νέα σεζόν η οποία θα είναι διαθέσιμη από 14/11 έως 4/12 στην επίσημη ιστοσελίδα της όπερα La Monnaie/De Munt είναι η Shell Shock των Nicholas Lens & Nick Cave.

omampage

Τέλος, τον Νοέμβριο θα πραγματοποιηθούν δυο αναμεταδόσεις παραστάσεων της MET HD LIVE, οι οποίες θα προβληθούν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (ΜΜΑ)Georges Bizet: Carmen (1/11) και Gioachino Rossini: Il barbiere di Siviglia (22/11). Παράλληλα, από τις μεταδόσεις του National Theatre Live στις 10/11 θα προβληθεί το  έργο του John Steinbeck: Of Mice and Men.

Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ)

Η φόνισσα

Γιώργος Κουμεντάκης – Η φόνισσα (19, 21, 23, 26 Νοεμβρίου 2014)

Η νέα όπερα του Γιώργου Κουμεντάκη -παραγγελία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής- παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρώτη στις 19 Νοεμβρίου 2014 στην αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Το λιμπρέτο του Γιάννη Σβώλου βασίζεται σε ένα από τα σπουδαιότερα έργα της ελληνικής λογοτεχνίας, τη Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Μια μεγάλη παραγωγή σε μουσική διεύθυνση Βασίλη Χριστόπουλου και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη.

Αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι στηρίζει συστηματικά την ελληνική δημιουργία, η Εθνική Λυρική Σκηνή ανέθεσε το 2011 τη σύνθεση μιας νέας όπερας στον Γιώργο Κουμεντάκη, έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες με σαφές, διακριτό προσωπικό στίγμα, ο οποίος στο πλαίσιο μιας σύγχρονης μουσικής γλώσσας αξιοποιεί με γόνιμο τρόπο στοιχεία της ελληνικής δημοτικής παράδοσης. Είναι ακριβώς αυτή η πτυχή της μουσικής του Κουμεντάκη, που ταιριάζει ιδανικά στη Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το αριστουργηματικό αυτό διήγημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο οποίο βασίζεται η νέα όπερα.

Η μουσική του Κουμεντάκη δεν επιχειρεί μια αναβίωση εποχής, αλλά μια “εσωτερική αναβίωση” του ψυχογραφήματος της ίδιας της Φραγκογιαννούς. H σύνθεση ακολουθεί κάθε βήμα της Φόνισσας – άλλοτε εξωτερικεύει τον ψυχισμό της και άλλοτε βυθίζεται στους σκοτεινούς και ανήλιαγους, υπόγειους διαδρόμους της ψυχής της. Άλλοτε κοιτάζει τον κόσμο κατάματα και άλλοτε χάνεται στην ονειροπόληση. Είναι στιγμές που νιώθουμε την απέραντη μοναξιά που βιώνει η Φραγκογιαννού και άλλοτε ο σαρκασμός αποσυμπιέζει τη φορτισμένη πλοκή.

 Μουσείο Φρυσίρα

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΙΙΙ (2000-2015)
01|10|2014_01|03|2015

Το μουσείο Φρυσίρα παρουσιάζει από την 1η Οκτωβρίου 2014 έως την 1η Μαρτίου 2015, στο κτήριο της Μονής Αστερίου 3 στην Πλάκα, την έκθεση «ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΙΙΙ (2000-2015)». Η έκθεση αυτή αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας που ξεκίνησε το 2012, εξετάζοντας την εικόνα της αναπαραστατικής ζωγραφικής στην Ελλάδα και την Ευρώπη τις δυο πρώτες δεκαετίες του 21ου αι., μέσα από τα έργα της συλλογής Φρυσίρα. Σύμφωνα με τον επιμελητή της έκθεσης, Θανάση Μουτσόπουλο «όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι όταν παρουσιάζουμε την τέχνη ενός καινούργιου αιώνα οι προσδοκίες εντείνονται, ίσως υπερβολικά. Είναι πραγματικά καινούργια η τέχνη αυτού του νέου αιώνα (πολύ περισσότερο δε, φορτισμένου και ως το ξεκίνημα μιας νέας χιλιετίας); Λίγα στοιχεία υποδηλώνουν κάτι τέτοιο. Κάτι που διαφοροποιεί αυτή τη δεκαετία από την προηγούμενη θα είναι η ριζική υποχώρηση του φαινομένου της New British Art που κυριάρχησε την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα και η μεταστροφή του συλλέκτη που τη δημιούργησε προς τη ζωγραφική. Άρα, η ζωραφικη εμφανίζεται ενισχυμένη και στο προσκήνιο, όσο περίπου πριν είκοσι χρόνια. Η άλλη μεγάλη αλλαγή θα είναι η υποχώρηση (αν όχι η εξαφάνιση) του μοντέλου του καλλιτέχνη-σουπερστάρ. Οι τελευταίοι τέτοιοι που γνωρίσαμε ήταν ο Βρετανός Damien Hirst ή ο Ιάπωνας Takashi Murakami, και από τότε δεν διαφαίνεται μια νέα επανάληψη. Σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή (γενικά) και ιδιαιτέρως για την αναπαραστατική ζωγραφική, η οποία μεταπολεμικά γνώρισε απαξίωση και χλεύη, θυελλώδη ανταγωνισμό στο πεδίο της από τη φωτογραφία, μεταμοντέρνες παλινορθώσεις και επιστροφή στη μόδα και το χρηματιστήριο της τέχνης, εκ νέου κρίση και παραμερισμούς και, τέλος, πιο σοφά ίσως κατά τη γνώμη μας, εστίαση της στρατηγικής της σε λίγους καλλιτέχνες, οι οποίοι ζωγραφίζουν μετά από βαθειά σκέψη και προβληματισμό και προτείνουν κάποιες λύσεις, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και ακριβείς. Εκτός από την περιρρέουσα (βαθειά) κοινωνική κρίση αυτής της χώρας, πολλοί μιλούν για μια εξίσου βαθειά κρίση στην εξέλιξη των εικαστικών. Η ζωγραφική αναπαράσταση από τη μια έχει δεχτεί ήδη πολλαπλά βλήματα, όμως σήμερα αποκαθηλώνονται και τα νεότερα μέσα της φωτογραφίας ή του βίντεο, όχι για το παρωχημένο των απόψεών τους, αλλά για το άυλο του χαρακτήρα τους. Αυτά φυσικά συμβαίνουν σε μια εποχή όπου το μέσον δεν έχει παρά μια και μόνον επιλογή: να επανεφευρεθεί εξ αρχής (ή έστω, από ένα σημείο) για να σταθεί πειστικά απέναντι στο πανηγύρι των media, της ποπ μουσικής και, φυσικά, του κινηματογράφου. Με άλλα λόγια να σταθεί, να ζήσει σε μια αυτόνομη κατάσταση, μακριά από τη ναφθαλίνη των μουσείων και το (αβάσταχτο) βάρος του παρελθόντος και της ιστορίας (από τα οποία καταπιέζονται πολύ λιγότερο τα media, η ποπ μουσική ή ο κινηματογράφος). Φυσικά, σήμερα η ζωγραφική θα έπρεπε να βρίσκεται σε προνομιακή θέση απέναντι στην εμπορική κατάρρευση των άλλων εικαστικών μέσων, του βίντεο, των εγκαταστάσεων ή της φωτογραφίας, καθώς και της διευρυμένης τους κρίσης (η εννοιακή τέχνη, γι’ άλλη μια φορά στην ιστορία της, κινδυνεύει να γίνει αντικείμενο χλεύης και γελοιογραφίας λόγω των εκκεντρισμών της).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.631 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: