Σιρόης, ο βασιλιάς της Περσίας του Γιόχαν Άντολφ Χάσσε / Καμεράτα – Γιώργος Πέτρου | Φεστιβάλ Αθηνών [ΕΦ], Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (27/6/2014)

Σχολιάστε

29/06/2014 από cmorfakis

sirois-02

Την άγνωστη όπερα Σιρόης, ο βασιλιάς της Περσίας (Siroe, re di Persia) του Γιόχαν Άντολφ Χάσσε (Johann Adolph Hasse) επέλεξε η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, σε όργανα εποχής, να παρουσιάσει στο κοινό, σε συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών [ΕΦ] με τη Βασιλική Όπερα των Βερσαλλιών. Πρόκειται για τρίπρακτη όπερα γραμμένη το 1728, πλούσια σε θησαυρούς μουσικής γραφής και θεατρικής πλοκής, και σε ποιητικό κείμενο του Metastasio. Σύντομα η υπόθεση έχει ως εξής: Ο Medarse επιθυμεί να αντικαταστήσει τον Siroe ως κληρονόμο του Cosroe. Ο Siroe είναι ερωτευμένος με την Emira, κόρη του πρώην εχθρού του Cosroe Asbite, η οποία μεταμφιέζεται σε Idaspe, έμπιστο σύμβουλο του Cosroe, και προσπαθεί να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της. Παράλληλα, ο Siroe έχει αγαπηθεί με τη σειρά του από την ερωμένη του πατέρα του Laodice. Ο Siroe ανάμεσα στην αγάπη του για την Emira και το σεβασμό για τον πατέρα του μπλέκει σε μια υπόθεση δολοπλοκίας κατά του Cosroe. Τελικά, ο Cosroe αναγνωρίζει την αφοσίωση του Siroe και της Emira, και κάνει τον Siroe νέο βασιλιά της Περσίας.

Η μουσική εκτέλεση της όπερας από την Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, υπό την διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου, ήταν απολαυστική και υποδειγματική. Μια υψηλών προδιαγραφών εκτέλεση που αναδεικνύει τις αρετές και το μεγαλείο της μουσικής του Johann Adolph Hasse. Δυστυχώς η σκηνοθετική προσέγγιση του Max Cencic ήταν βαρετή και κλισέ, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση. Παρά τις προθέσεις του σκηνογράφου και ενδυματολόγου Bruno de Lavenère και του σκηνοθέτη Max Cencic να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα σχετικά άχρονη, τελικά είναι έντονη η αισθητική τόσο της αρχαίας Περσίας όσο και αυτή της μυθικής εικόνας που έχουμε από τις Χίλιες και Μία Νύχτες. Ο σκηνικός χώρος κυριαρχείται από μεταφερόμενες σίτες που θυμίζουν το λαβύρινθο μέσα στον οποίο κινείται ο Σιρόης. Σύμφωνα με τον Bruno de Lavenère «δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο μια εναλλακτική ιδέα κλειστού χώρου και μετά εντελώς απελευθερωμένου και ανοιχτού». Αν και σε απόλυτη αρμονία με την αισθητική της σκηνοθεσίας, τα σκηνικά δεν ξέφευγαν και αυτά από μια στερεότυπη αντίληψη και ως ένα βαθμό παρωχημένη και τετριμμένη αισθητική του οπερετικού σκηνικού χώρου.

Οι ερμηνείες από την άλλη των συντελεστών της παράστασης ήταν σε μεγάλο βαθμό ικανοποιητικές. Αν και με μια διαφορετική διανομή στον ρόλο του Siroe (Antonio Giovannini) και του Medrase (Mαίρη Έλεν Νέζη) η όπερα θα μπορούσε να αποδοθεί ακόμα πιο άρτια, σε γενικές γραμμές οι υπόλοιποι ερμηνευτές ήταν πολύ καλοί φωνητικά και ερμηνευτικά. 

sirois-03 sirois-05 sirois-06
10431492_1416951611926687_875814477094839813_n 10487289_1416951915259990_4874034947196383013_n 10488114_1416951678593347_818684215620936996_n 10489950_1416951468593368_1612514433657613657_n 10492456_1416387185316463_8824673836972721316_n
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.631 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: