Editorial #18 | David Sedaris, Heiner Goebbels: «Eraritjaritjaka», «Ρινόκερος» του Ευγένιου Ιονέσκο, «Amor»

Σχολιάστε

01/02/2014 από cmorfakis

Παρά την ποικιλία των θεατρικών παραστάσεων και πολιτιστικών εκδηλώσεων εξακολουθεί και στο δεύτερο μισό της φετινής καλλιτεχνικής περιόδου να είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς παραγωγές που να προκαλούν το ενδιαφέρον. Για τον μήνα Φεβρουάριο λοιπόν σας προτείνουμε μια σειρά από παραστάσεις οι οποίες αναμένονται αξιόλογες και τις οποίες θα μπορούσατε να παρακολουθήσετε.

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (ΣΓΤ)

453_img_6122

Heiner Goebbels: «Eraritjaritjaka, το μουσείο των φράσεων» – Κείμενα του Elias Canetti (26-28 Φεβρουαρίου 2014 )

Μια εμβληματική παράσταση μουσικού θεάτρου, βασισμένη σε κείμενα του νομπελίστα συγγραφέα Ελίας Κανέττι, από τον πρωτοπόρο σκηνοθέτη και συνθέτη Χάϊνερ Γκαίμπελς. Το θέαμα και το ακρόαμα, η περφόρμανς και η συναυλία, τα multimedia και τα εικαστικά, ο κινηματογράφος και το live video, η ποιητική της καθημερινότητας και η περιπέτεια της ευρωπαϊκής σκέψης γίνονται «ένα σώμα» σε αυτή την παράσταση του 2004 που οδήγησε το μουσικό θέατρο σε νέες τοπογραφίες και τον θεατή του 21ου αιώνα στην εμπειρία ενός ολιστικού έργου τέχνης.

«Νόστος για ό,τι χάθηκε» σημαίνει στη γλώσσα των Αβορίγινων Αυστραλών ο δυσπρόφερτος τίτλος και ένα «μουσείο φράσεων» απαρτίζει το κείμενο της παράστασης,συντεθειμένο από σκέψεις και αφορισμούς του νομπελίστα συγγραφέα Ελίας Κανέττι. Όλα ξεκινούν με το φημισμένο Mondriaan Quartet να ερμηνεύει το 8ο Κουαρτέτο του Σοστακόβιτς και όλα εξελίσσονται με τον αινιγματικό και ονειρικό τρόπο του υπερρεαλισμού: μηχανές-ρομπότ και ένα κανονικό σπίτι εμφανίζονται στη σκηνή, ενώ ο πρωταγωνιστής, ο βετεράνος ηθοποιός Αντρέ Βιλμς, εγκαταλείπει ξαφνικά το θέατρο. Μια χειροκίνητη κάμερα τον ακολουθεί στους δρόμους της Αθήνας και, έπειτα, σε ένα διαμέρισμα του κέντρου, όπου η παρασκευή μιας ομελέτας συγχρονίζεται άψογα με το Κουαρτέτο για έγχορδα του Ραβέλ, όπως ακριβώς η ύπαρξή μας συνενώνει το τετριμμένο και τη μεταφυσική.

david_sedaris

David Sedaris συζητά με τον Γιώργο Αρχιμανδρίτη (18 Φεβρουαρίου 2014)

Το έργο του Ντέιβιντ Σεντάρις, ενός από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Αμερικανούς κωμικούς συγγραφείς, διαπνέεται από το σαρδόνιο χιούμορ και τη διεισδυτική κοινωνική ματιά του δημιουργού του. Η επιδεξιότητα με την οποία ο Σεντάρις αποδομεί τα πολιτισμικά στερεότυπα και τον πολιτικά ορθό τρόπο σκέψης τον έχει αναδείξει όχι μόνο σε μαιτρ της σάτιρας, αλλά και σε κατεξοχήν παρατηρητή της ανθρώπινης κατάστασης στη σημερινή εποχή.

Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ)

58200C33B2B20B11E51F7C1F7C241CFD

Johann Strauss II – Η Νυχτερίδα (22, 23, 26, 28 Φεβρουαρίου 2014)
(1, 5, 7, 8 Μαρτίου 2014 / 23, 24 Απριλίου 2014 / 4, 7, 14, 18 Μαΐου 2014)

Η Νυχτερίδα, η δημοφιλέστατη οπερέτα του Γιόχαν Στράους του νεότερου, παρουσιάζεται σε νέα παραγωγή στην Εθνική Λυρική Σκηνή, από τις 22 Φεβρουαρίου 2014 και για 14 λαμπερές παραστάσεις. Έργο ανάλαφρο, γεμάτο χιούμορ και ανατροπές, πλημμυρίζει από τη γοητευτική μουσική της αυτοκρατορικής Βιέννης σε μουσική διεύθυνση Μιχάλη Οικονόμου, Ζωής Τσόκανου και Ανδρέα Πυλαρινού. Ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, με μερικές από τις πιο επιτυχημένες ανανεωτικές παραστάσεις οπερέτας στο ενεργητικό του, μεταφέρει τη δράση του έργου στην αθηναϊκή μπουρζουαζία της δεκαετίας του ’60. Στο ξέφρενο πάρτι του πρίγκιπα Ορλόφσκι οι ήρωες του Στράους συναντιούνται με προσκεκλημένους-έκπληξη.

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη μεταφέρει τη δράση του έργου στα αστικά σαλόνια της Αθήνας και στις καμπάνες του Αστέρα Βουλιαγμένης, κατά τη δεκαετία του ’60. Μάλιστα, το πάρτι του Σοβιετικού Πρέσβη  Ορλόφσκι λαμβάνει χώρα το βράδυ της 20ης Απριλίου 1967 παραμονή του στρατιωτικού πραξικοπήματος, ενώ το ξημέρωμα της επομένης βρίσκει τους ήρωες μας στα κρατητήρια. Στην παράσταση του Ευκλείδη οι συνταγματάρχες της Δικτατορίας συναντούν τους σοβιετικούς κοσμοναύτες, τα αντίπαλα στρατόπεδα του Ψυχρού Πολέμου θερμαίνουν τις σχέσεις τους υπό την επήρεια της σαμπάνιας, ενώ τα μπαλέτα Κίροφ κονταροχτυπιούνται με εκείνα της Όπερας του Παρισιού.

Η σκηνοθετική πρόταση του Ευκλείδη προκύπτει από τη λογική αυτή και επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον απαιτούμενο σε ένα τέτοιο έργο σεβασμό και στην εξίσου θεμιτή στο είδος της οπερέτας ασέβεια. Εξάλλου μια από τις πιο ενδιαφέρουσες διαστάσεις της οπερέτας είναι ακριβώς αυτή: Να παίζει με τα όρια, να παράγει νόημα μέσα από ένα διαρκές μπες-βγες στα διάφορα πλαίσια με τα οποία συνδιαλέγεται: του ελαφρού θεάτρου, αλλά και της σοβαρής μουσικής, του υψηλού, αλλά και του ευτελούς, του αστικού, αλλά και του «λαϊκού», των διεθνών καλλιτεχνικών ρευμάτων, αλλά και της εντοπιότητας. Η επαναπλαισίωση που επιχειρείται στην νέα εκδοχή της θρυλικής Νυχτερίδας δεν είναι τίποτε άλλο από μια αλλαγή κάδρου: αυτό που έχει σημασία είναι ο πίνακας.

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (ΜΜΑ)

Basic RGB

Peter Maxwell Davies “Icones”. Γιορτάζοντας τα 80ά γενέθλια του συνθέτη (11-12 Φεβρουαρίου 2014)

Το μουσικό θέατρο… στα άκρα. Δύο αναπάντεχα προκλητικά έργα του Sir Peter Maxwell Davies: Vesalii Icones καιMiss Donnithorne’s Maggot,  σε χορογραφία- σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου, με το Ergon Ensemble σε διεύθυνση του Kasper de Roo.

Peter Maxwell Davies:
– Miss Donnithorne’s Maggot, έργο 60 – Μουσικό θέατρο για σοπράνο ή μέτζο σοπράνο και ενόργανο σύνολο
– Vesalii icones, έργο 42 – Μουσικό θέατρο για χορευτή, σόλο βιολοντσέλο και ενόργανο σύνολο.

PikNikpagea

«Το Πικ Νικ» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη (19-2812 Φεβρουαρίου 2014)

Το «Πικ Νικ» του Θ. Σακελλαρίδη παρουσιάστηκε το 1915 με εξαιρετική επιτυχία. Ο νικητής του λαχείου… «υπέρ της αποξήρανσης της Μεσογείου» μπλέκει σε μια σειρά από ξεκαρδιστικές περιπέτειες γύρω από ένα γαμήλιο πικ νικ (ελληνιστί … «δείπνον εκ συμβολής»). Το γνωστό βαλς «Σφίξε με» και οι άλλες υπέροχες μελωδίες του Σακελλαρίδη σκιαγραφούν γοητευτικά το ξέφρενο γλέντι της αθηναϊκής Belle Époque. H Καμεράτα και ο Γιώργος Πέτρου ψάχνουν για άλλη μια φορά στα χειρόγραφα και φέρνουν στο φως ένα ξεχασμένο αριστούργημα που ζωντανεύει μέσα από την φαντασία του Στάθη Λιβαθινού.

Bayerische Staatsoper – Wiener Staatsoper  – La Monnaie/De Munt – MET HD LIVE

1bd18394b1f13c35e6321298e5c11e9b

Bayerische Staatsoper, μια από τις πιο πρωτοποριακές όπερες παγκοσμίως, μας χαρίζει αυτόν τον μήνα μια από τις φανταστικές νέες παραγωγές της σε free live streams αναμετάδοση. Η πρώτη αναμετάδοση για το 2014 είναι της όπερας του Wolfgang Amadeus Mozart – La clemenza di Tito (15/2). Το ετήσιο πρόγραμμα προβολών της Bayerische Staatsoper μπορείτε να βρείτε εδώ.

Rusalka_59343_STOYANOVA_BAECHLE1

H φημισμένη Wiener Staatsoper καθιερώνει από φέτος την προβολή σε live stream, με χρέωση 14 €, μιας σειράς παραγωγών της. Το σχετικό ετήσιο πρόγραμμα των προβολών για την καλλιτεχνική περίοδο 2013-2014 μπορείτε να βρείτε εδώ.Τον Φεβρουάριο έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τη δημοφιλή όπερα του Antonin Dvořák: Rusalka (9/2).

jenufajpg

Τον Φεβρουάριο έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από την όπερα La Monnaie/De Munt την τρίτη όπερα που θα προβληθεί για φέτος free online streaming και η οποία είναι το έργο του Leoš Janáček – Jenůfa (διαθέσιμη από 13/2 έως 5/3/2014). Μπορείτε να βρείτε το ετήσιο πρόγραμμα προβολών εδώ.

rusalkapage

Τέλος, από τις μεταδόσεις της MET HD LIVE, τον Φεβρουάριο θα προβληθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (ΜΜΑ) η όπερα του Antonín Dvořák: Rusalka (8/2).

Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες

rinokeros-680_310969_631453

«Ρινόκερο» του  Ευγένιου Ιονέσκο

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος σκηνοθετεί τον «Ρινόκερο», το έργο του Ιονέσκο, στο Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες από τις 11 Ιανουαρίου 2014. «Υπάρχουν πράγματα που μπαίνουν στο μυαλό ακόμα και των άμυαλων»  λέει ο Ιονέσκο στον Ρινόκερο. Και αν και ο κεντρικός ήρωας του έργου, ο Μπερανζέ, είναι ένας από τους «χαμένους» της ζωής, ψιλοαποτυχημένος, τρομαγμένος, ήσυχος, λίγο ευθυνόφοβος, πάντα αργοπορημένος και μάλλον εξαρτημένος από το ποτό, καταλήγει να είναι ο μόνος που φαίνεται να διατηρεί το μυαλό του άθικτο, δε συνθηκολογεί και αντιστέκεται σθεναρά στο κίνημα της ρινοκερίτιδας που έχει πλήξει όλη την πόλη.

Ο «Ρινόκερος» (1959), το φαινομενικά κωμικό έργο του Γαλλορουμάνου συγγραφέα, βρίθει κοινωνικών και πολιτικών προεκτάσεων για το πώς όλοι γύρω μας μετατρέπονται σε παχύδερμα-ρινόκερους και αν και πώς μπορούμε να αντισταθούμε στην παράλογη λογική που προσπαθεί να επικρατήσει στις μέρες μας. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος με τον Μανώλη Μαυροματάκη στο ρόλο του Μπερανζέ και τους Θανάση Δήμου, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ηρώ Μπέζου, Γιώργο Παπαγεωργίου και Γιώργο Χρυσοστόμου έρχονται να αναδείξουν την κωμική χροιά της παράλογης πραγματικότητας που βιώνουν οι ήρωες του εμβληματικού αυτού έργου.

αρχείο λήψης

Hamletmachine του Heiner Müller

Οι deviant GaZe παρουσιάζουν το έργο του Heiner Müller«Hamletmachine», σε σκηνοθεσία Γιώργου Ζαμπουλάκη, στο Θέατρο Θησείον. Το Hamletmachine μετά την παρουσίαση στο Camp και τις sold out παραστάσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών ανοίγοντας ένα πεδίο έντονης συζήτησης που προέκυψε από την ίδια την εμπειρία των θεατών, ξαναπαρουσιάζεται προσφέροντας την δυνατότητα σε αυτούς που δεν το είδαν να ζήσουν αυτή την θεατρική εμπειρία. 

Με συνεχείς αναφορές στην σαιξπηρική δραματουργία, σε έργα της ευρωπαϊκής γραμματείας αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ιστορία, η Μηχανή Άμλετ είναι ένα έργο που βυθίζεται στις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις της Ιστορίας. Το σκηνικό υποκείμενο καταρρέοντας κάτω από το βάρος της Ιστορίας, αφήνει πίσω του το αυτόνομο υποκείμενο της εσωτερικότητας του Hamlet για να εμπλακεί σε ένα αέναο σχιζοειδές γίγνεσθαι. Το σώμα γίνεται ο Hamlet, η ηθοποιός που παίζει τον Hamlet, γίνεται ο Macbeth, η Ofelia, η Ηλέκτρα, η Rosa Luxembourg, η Ulrike Meinhof, και πολλοί άλλοι.

Μια ακραία πολιτική παράσταση των deviant GaZe με την μορφή human installation που βασίζεται στα πρωτογενή υλικά του θεάτρου-σώμα, ενέργεια, φωνή, μεταμόρφωση, που με την πρωτοποριακή σκηνική της γλώσσα, διανοείται και συνομιλεί με ένα από τα κορυφαία κείμενα του σύγχρονου θεάτρου, παρουσιάζοντας, μια Ευρώπη που διαλύεται. Μια συνισταμένη του βλέμματος υπέρ κι ενάντια του ανθρώπου.

Θέατρο Άττις

Amor~716834-253-1(1)

«Amor» – Ενα έργο με αφορμή ένα κείμενο του Θανάση Αλευρά

Η νέα παράσταση του Θεάτρου Άττις με τίτλο «Amor» είναι μια σκηνική σύνθεση με αφορμή ένα κείμενο του Θανάση Αλευρά σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου. Η σκηνή χώρος μιας δημοπρασίας, όπου δειγματίζονται, κοστολογούνται και ξεπουλιούνται οι ρόλοι, τα θεατρικά αξεσουάρ, τα συναισθήματα, οι μνήμες, τα μέλη του ανθρώπινου σώματος. Οι τιμές επηρεάζονται από τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου. Οι ηθοποιοί σχολιάζουν με χιούμορ τη σύγχρονη πραγματικότητα, ερμηνεύουν ακραίες συμπεριφορές ανθρώπων που χειραγωγούνται από την εξουσία και χειραγωγούν ο ένας τον άλλον, σε περίοδο κρίσης. Ωστόσο, όλα υπονομεύονται από την υπόσχεση του έρωτα που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κινητήρια δύναμη εξανθρωπισμού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.631 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: