Editoral #16 | Sylvie Guillem – Akram Khan: «Sacred Monsters», Richard Strauss – Die Frau ohne Schatten, Rosas / Anne Teresa De Keersmaeker – Partita II & Vortex Temporum, Richard Wagner – Tristian und Isolde

Σχολιάστε

01/12/2013 από cmorfakis

Τελικά ο φετινός Δεκέμβριος και τα Χριστούγεννα, παρά την άσχημη οικονομική κατάσταση που περνά η χώρα, μας επιφυλάσσει σπουδαίες παραστάσεις και κλείνει το πρώτο μισό της φετινής καλλιτεχνικής περιόδου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μια σειρά από σπουδαίες παραστάσεις και αξιόλογες παραγωγές θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε αυτόν τον γιορτινό μήνα. Θα αφήσω λοιπόν την όποια κριτική για το νέο έτος. Σε αυτό το πλαίσιο στη συνέχεια παραθέτουμε μερικές αξιόλογες προτάσεις για πολιτιστικές αποδράσεις στην έστω και ελάχιστα στολισμένη Αθήνα.

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (ΜΜΑ)

sacredmonsterspage

Sylvie Guillem – Akram Khan: «Sacred Monsters« Sylvie Guillem – «Μαργαρίτα και Αρμάνδος« (19 – 23 Δεκεμβρίου &21, 22 Δεκεμβρίου)

Τέσσερα αριστουργηματικά έργα παρουσιασμένα σε τρεις ενότητες, και σε 19 συνολικά παραστάσεις, συνθέτουν το λαμπρότερο γιορταστικό γκαλά χορού που διοργανώθηκε ποτέ στην Αθήνα.

Η Sylvie Guillem, ζωντανός θρύλος του χορού, θα μας χαρίσει τα δύο της πρόσωπα: Το κλασικό της Guillem και το σύγχρονο της Sylvie.

Στο σύγχρονο ρεπερτόριο (“Sacred Monsters”) μοιράζεται τη σκηνή με ένα άλλο «ιερό τέρας» του χορού, τον Akram Khan. Στο κλασικό («Μαργαρίτα και Αρμάνδος») έχει παρτενέρ τον διάσημο Massimo Murru (étoile της Σκάλας του Μιλάνου) ενώ τους συνοδεύουν τα περίφημα Μπαλέτα του Τόκυο.

Τα Μπαλέτα του Τόκυο όμως, συμπληρώνουν τη χορευτική πανδαισία με μια κλασική χορογραφία του Harald Lander (“Études”), ενώ σε ξεχωριστές απογευματινές παραστάσεις που απευθύνονται κυρίως σε παιδιά παρουσιάζουν το αγαπημένο παραμύθι «Η Ωραία Κοιμωμένη».

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (ΣΓΤ)

fa13_videobild_keersmaeker_media_gallery_res

Rosas / Anne Teresa De Keersmaeker – Partita II (12-14 Δεκεμβρίου 2013)

Μια τυχαία συνάντηση αυτοσχεδιασμού στην Αβινιόν, το 2010, κατέληξε σε μια εξαιρετική καλλιτεχνική συνεύρεση: η πρωτοπόρος της βελγικής σκηνής Αν Τερέζα Ντε Κέερσμακερ συναντά τον Μπορίς Σαρμάτζ, αστέρα της νεότερης γενιάς, που από την έδρα του στη Ρεν επεξεργάζεται τη σχέση κίνησης, λογοτεχνίας και χορογραφίας. Χορευτές και χορογράφοι και οι δύο, μοιράζονται την ασίγαστη επιθυμία τους να χορεύουν, την αγάπη τους για τη δομημένη χορογραφία και την ανάγκη της ελευθερίας που διέπει τον αυτοσχεδιασμό.

Μαζί διερευνούν τη ζωντανή αρχιτεκτονική της Partita Νο. 2 του Μπαχ, που ερμηνεύει επί σκηνής η εκπληκτική βιολονίστρια Αμαντίν Μπεγιέρ, και μας προσκαλούν να μοιραστούμε την αναζήτηση του χορού που ενυπάρχει στηνιδιοφυή μουσική του Μπαχ και το πάθος τους για την κίνηση. Η σχεδόν γυμνή σκηνή αντανακλά για άλλη μια φορά την εκκωφαντική λιτότητα των πρόσφατων έργων της Ντε Κέερσμακερ ως αναγκαιότητα που προκύπτει από την εποχή μας. Η μουσική στο σκοτάδι, αυτό που μαγικά κινεί την ακούραστη Ντε Κέερσμακερ, ο χορός που ξεσπά σε τρεχαλητό και ο χορός που ακολουθεί τη σκέψη, συνθέτουν το σύμπαν μιας παράστασης όπου η μουσική γίνεται ορατή και ο χορός μπορεί να ακούγεται.

vortex_temporum_c_herman_sorgeloos_5-thumb-extra_large

Rosas / Anne Teresa De Keersmaeker Vortex Temporum (16-18 Δεκεμβρίου 2013)

Από τους λίγους διακεκριμένους χορογράφους που εμμένουν στη σύγχρονη μουσική, η Αν Τερέζα Ντε Κέερσμακερ χορογραφεί το Vortex Temporum τουGérard Grisey, έργο στο οποίο εμφανίζεται μια μουσική φράση (ένας αρπισμός), που στη συνέχεια μεταμορφώνεται, όπως γράφει ο ίδιος, μέσα από τρία διαφορετικά πεδία χρόνου: το συνηθισμένο χρόνο της ανθρώπινης αναπνοής και γλώσσας, το διασταλμένο χρόνο των φαλαινών και το συσταλμένο χρόνο των πουλιών και των εντόμων.

Οι Rosas και το ensemble Ictus διερευνούν από κοινού αυτές τις εμπειρίες του χρόνου, καθώς η Ντε Κέερσμακερ αποδίδει με τα αγαπημένα της μοτίβα – κύκλους, δίνες και σπείρες– τη σύνθετη φύση του χρόνου, τη σύσπαση και την εξάπλωση, τις περιστροφές και την αναδίπλωσή του, αλλά και την ανεπαίσθητη μετατροπή του από το βίωμα. Χάρη στη μοναδική ικανότητά της να κάνει ορατή τη μουσική στο χώρο μέσω της κίνησης, δημιουργεί επί σκηνής ένα μεγάλο κινούμενο γλυπτό από ήχους, χειρονομίες μουσικών, κινήσεις χορευτών και δυναμικές που αναπτύσσονται μέσα στο χώρο, αφήνοντας να αναδυθεί το απόσταγμα της τριαντάχρονης εμπειρίας και έρευνάς της πάνω στη χορογραφική σύνθεση και την περίπλοκη λεπτότητα της κίνησης.

08c117f5df1d801e277180701c395fd0

«Room Service» των John Murray και Allen Boretz (18 Δεκεμβρίου 2013 – 5 Ιανουαρίου 2014)

Αμέσως μετά τη διεθνή επιτυχία της ταινίας Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού, ο κινηματογραφιστής και θεατρικός σκηνοθέτης Έκτορας Λυγίζος ανεβάζει μια ξέφρενη φάρσα της εποχής του Μεσοπολέμου, γραμμένη στον απόηχο του αμερικανικού κραχ. Το Room Service (1937) έχει γίνει θεατρική επιτυχία στοΜπρόντγουεϊ, ταινία από τους αδελφούς Μαρξ, μιούζικαλ με τον Frank Sinatra, μεταμοντέρνα παράσταση σε σκηνοθεσία του Thomas Ostermeier και, τώρα, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Η υπόθεση αφορά ένα χρεοκοπημένο θίασο γεμάτο πεινασμένους ηθοποιούς και επίδοξες στάρλετ που διαμένει σε ένα δευτεροκλασάτο ξενοδοχείο και μπλέκεται σε μια δίνη από γκάφες και μηχανορραφίες, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολυπόθητη χρηματοδότηση για τη νέα του παραγωγή. Στην παράσταση, η φρενήρης δράση του έργου εξωθείται στα έσχατα όρια του σωματικού θεάτρου και της ακραίας περφόρμανς. Ο ολιγομελής νεανικός θίασος ερμηνεύει ασθμαίνονταςδεκατέσσερις ρόλους, εξερευνώντας τα όρια της εξάντλησης αλλά και τη σκληρότητα, την αγριότητα και το μαύρο χιούμορ που απορρέει όταν είναι κανείς φτωχός πλην όμως… εφευρετικός.

Συζήτηση με τον Jonathan Coe~716800-290-1(1)

O Jonathan Coe συζητά με τη Μαριλένα Αστραπέλλου (4 Δεκεμβρίου 2013)

Ο διάσημος Βρετανός συγγραφέας Τζόναθαν Κόου έρχεται στην Αθήνα και, με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του τελευταίου του βιβλίου, Expo 58, συνομιλεί με τη δημοσιογράφο Μαριλένα Αστραπέλλου για το βρετανικό χάρισμα του σατιρίζειν και για το πώς η Ευρώπη ήταν ανέκαθεν ένα πεδίο μάχης και αντικρουόμενων πολιτικών συμφερόντων.

Ο Τζόναθαν Κόου έγινε παγκοσμίως γνωστός με το τέταρτο βιβλίο του, Τι ωραίο πλιάτσικο!. Στη συνείδηση του αναγνωστικού κοινού έχει κατοχυρωθεί ως ένας συγγραφέας που ξέρει να σατιρίζει πολύ εύστοχα τη βρετανική κοινωνία και τις πολιτικές ηγεσίες της, εν προκειμένω την απολυταρχική διακυβέρνηση της Θάτσερ κατά την ταραχώδη για τους Βρετανούς δεκαετία του 1980.

Στο δέκατο μυθιστόρημά του, Expo 58, ο ιδιαίτερα αγαπητός στην Ελλάδα συγγραφέας καταπιάνεται με ένα άλλο κεφάλαιο της βρετανικής ιστορίας. Ανατρέχει στη Διεθνή Έκθεση του 1958, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, και στήνει ένα πολύπλοκο σκηνικό κατασκοπείας εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, πάντα με το χαρακτηριστικό του φλέγμα και χιούμορ. Παραμένει δηλαδή πιστός στο ύφος που χαρακτηρίζει τα γνωστότερα βιβλία του, Τι ωραίο πλιάτσικο!Το σπίτι του ύπνουΗ λέσχη των τιποτένιων και Ο κλειστός κύκλος, για τα οποία έχει αποσπάσει βραβεία όπως τα Prix du Meilleur Livre Étranger, Prix Médicis και Writers’ Guild of Great Britain Best Fiction Book.

455602192_640

Εικαστικοί Διάλογοι 2013: Ο Κ.Π. Καβάφης «εκτός των τειχών» (7 Νοεμβρίου 2013 – 7 Ιανουαρίου 2014)

Οι Εικαστικοί Διάλογοι 2013 «γκρεμίζουν τα τείχη» και μεταμορφώνουν το Πάρκο Αναψυχής της Ακαδημίας Πλάτωνος σε ιδανικό εκθεσιακό χώρο για έργα εμπνευσμένα από τον σπουδαίο Έλληνα ποιητή Κ.Π. Καβάφη.

Οι Εικαστικοί Διάλογοι, που πραγματοποιούνται από τη Στέγη για τρίτη χρονιά, φέτος τιμούν την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννηση και των 80 χρόνων από το θάνατο του μεγάλου ποιητή Κ. Π. Καβάφη (1863 – 1933). Ένας περίπατος γίνεται ταξίδι ανάμεσα σε έργα σύγχρονων Ελλήνων και ξένων εικαστικών, που πραγματεύονται την παρουσία της αρχαίας ελληνικής σκέψης στην ποίησή του. Έργα νέα και πρωτότυπα που δημιουργήθηκαν μέσω της χρήσης νέων τεχνολογιών (προβολές βίντεο, ηλεκτρονικών εικόνων ή φωτογραφιών, animation κ.λπ.) παρουσιάζονται μέσα σε ειδικές αρχιτεκτονικές κατασκευές, οι οποίες γίνονται πυξίδα για μια αλλιώτικη διαδρομή.

Bayerische Staatsoper – Wiener Staatsoper  – La Monnaie/De Munt – MET HD LIVE – Royal Opera House Live

rsys_37722_5289ef5d4fc6c

Bayerische Staatsoper, μια από τις πιο πρωτοποριακές όπερες παγκοσμίως, μας χαρίζει αυτόν τον μήνα δύο φανταστικές νέες παραγωγές της σε free live streams αναμετάδοση. Η πρώτη αναμετάδοση είναι της όπερας του Richard Strauss – Die Frau ohne Schatten η οποία θα προβληθεί στις 1/12. Η δεύτερη αναμετάδοση είναι της όπερας του Giuseppe Verdi – La forza del destino η οποία θα προβληθεί στις 28/12. Ένα πρώτο ετήσιο πρόγραμμα προβολών της Bayerische Staatsoper μπορείτε να βρείτε εδώ.

tristan_start.jpg.560x420_q85_crop_upscale

H φημισμένη Wiener Staatsoper καθιερώνει από φέτος την προβολή σε live stream, με χρέωση 14 €, μιας σειράς παραγωγών της. Το σχετικό ετήσιο πρόγραμμα των προβολών για την καλλιτεχνική περίοδο 2013-2014 μπορείτε να βρείτε εδώ. Για τον Δεκέμβριο οι επιλογές της Wiener Staatsoper είναι τρεις όπερες και ένα μπαλέτο: Richard Wagner  – Tristan und Isolde (13/12), Gioachino Rossini – La cenerentola (27/12), L. v. Beethoven- Fidelio (29/12) και Pyotr Ilyich Tchaikovsky – Der Nussknacker (28/12).

PPH_8991

Παράλληλα, τον Δεκέμβριο έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από την όπερα La Monnaie/De Munt την τρίτη όπερα που θα προβληθεί για φέτος free online streaming και η οποία είναι το έργο του Ambroise Thomas – Hamlet (διαθέσιμη από 31/12/2013 έως 20/1/2014). Μπορείτε να βρείτε το ετήσιο πρόγραμμα προβολών εδώ.

FalstaffMET

Τέλος, από τις μεταδόσεις της MET HD LIVE, τον Δεκέμβριο θα προβληθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (ΜΜΑ) η όπερα του Giuseppe Verdi: Falstaff (16/12) ενώ από τη Royal Opera House Live το μπαλέτο του Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Ο Καρυοθραύστης (12/12).

Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ)

1441533_755404061152706_1543542022_n

Giuseppe Verdi – Rigoletto (6, 7, 8, 10, 11, 13, 14, 15 Δεκεμβρίου 2013)

Από το 1851 που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βενετία, έως σήμερα ο Ριγολέττος έχει χειροκροτηθεί από χιλιάδες θεατές σε όλο τον κόσμο και δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως μια από τις δημοφιλέστερες όπερες όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια της φετινής χρονιάς, όπου εορτάζονται τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Ιταλού συνθέτη, ο Ριγολέττος παρουσιάζεται σχεδόν σε όλα τα λυρικά θέατρα της υφηλίου.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ) παρουσιάζει για οκτώ μόνο παραστάσεις την επιτυχημένη παραγωγή σε σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια του Νίκου Σ. Πετρόπουλου, η οποία ανέβηκε για πρώτη φορά την καλλιτεχνική περίοδο 2008-2009, σημειώνοντας ιδιαίτερη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Ο Πετρόπουλος έχει μεταφέρει τη δράση από τη Μάντοβα του 16ου αιώνα στην Ιταλία του Μουσολίνι, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Το αλαζονικό περιβάλλον του έκλυτου Δούκα της Μάντοβας μεταφέρεται σε αυτή την εποχή της συνομωσίας και της υπεροψίας. Η έντονα δραματική μουσική του Βέρντι δένει με μία ατμόσφαιρα, όπου όλοι και όλα κινούνται μέσα σε σκιές.

Η ιστορία μιλά για τον έρωτα της Τζίλντας, κόρης του καμπούρη αυλικού γελωτοποιού Ριγολέττου, για τον έκλυτο Δούκα της Μάντοβας, ο οποίος της παρουσιάζεται ως φτωχός φοιτητής. Προκειμένου να εκδικηθεί για τη χαμένη τιμή της κόρης του, ο Ριγολέττος καταστρώνει τη δολοφονία του Δούκα. ανακαλύπτοντας τα σχέδια του πατέρα της, η Τζίλντα αποφασίζει να σώσει τον αγαπημένο της και να θυσιαστεί, παίρνοντας τη θέση του.

93CC4CCD11B2D36FF8382EFDFA9FBB2D

Όπερα της βαλίτσας: Wolfgang Amadé Mozart – Don Giovanni (11 Δεκεμβρίου 2013)

Η Εθνική Λυρική Σκηνή (ελσ) παρουσιάζει τον θρυλικό Ντον Τζοβάννι του Μότσαρτ με τη μορφή της «Όπερας της Βαλίτσας«, μια δράση που έχει αγκαλιάσει το κοινό τα τελευταία δύο χρόνια, σε όλη την Ελλάδα. Πρόκειται για μια ευέλικτη και αεικίνητη παραγωγή όπερας, η οποία παρουσιάζεται σε απρόσμενους χώρους, εκτός παραδοσιακών θεάτρων, με συνοδεία πιάνου και με τους καταξιωμένους πρωταγωνιστές της ΕΛΣ.

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη σκιαγραφεί τα περίπλοκα κίνητρα των ηρώων τους οποίους βγάζει από το ροκοκό κάδρο που ορίζει το λιμπρέτο και τους τοποθετεί στη σημερινή εποχή. Οι πέντε πρώτες παραστάσεις θα δοθούν σε Δήμους της Αττικής (11/12 στο Χαϊδάρι, 29/12 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, 23/1 στο Χαλάνδρι, 5/2 στο  Κερατσίνι, 27/2 στην Ηλιούπολη), ενώ στη συνέχεια η «Όπερα της Βαλίτσας» θα περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα.

Η νέα παραγωγή της «Όπερας της Βαλίτσας» θα διηγηθεί την ιστορία του Ισπανού ευγενούς Ντον Τζοβάννι, του βλάσφημου άντρα που οι άνδρες θαυμάζουν για το θάρρος του και οι γυναίκες για τη σκανδαλώδη φήμη του. Ο Ντον Τζοβάννι μοιάζει ένας άνθρωπος χωρίς αισθήματα, χωρίς συμπόνια, χωρίς αίσθηση του δικαίου. Ταυτόχρονα όμως ενσαρκώνει τις αξίες του Διαφωτισμού και του ορθού λόγου, του ανθρώπου που είναι κύριος του εαυτού του και των επιθυμιών του, που ορίζει τη μοίρα του και δεν στέκεται πλέον με φόβο απέναντι στο Θεό.

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

vrikolakes_680_306206_S1563J

Henrik Ibsen – Βρικόλακες

Ετος ΄Ιψεν το 2014 και το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας τιμά το μεγάλο Νορβηγό δραματουργό ανεβάζοντας σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, το αριστούργημα «Βρικόλακες«, έργο που η παρουσίασή του αποτελούσε εδώ και πολλά χρόνια βαθιά επιθυμία της Μπέττυς Αρβανίτη.

Η Έλεν Άλβιγκ, ηρωίδα στο έργο, είναι αυτή που καταστρέφεται στην προσπάθειά της να διασώσει την ηθική της ελευθερία, σέβεται την αστική ηθική, αλλά βγαίνει νικημένη είτε γιατί αρνήθηκε την προσωπικότητά της, είτε γιατί τον ήρωα του έργου Όσβαλντ, τον βαραίνει η μοίρα μιας τρομερής κληρονομικότητας. Οι «Βρικόλακες» είναι ένα έργο που έχει στοιχεία από προγενέστερα αριστουργήματα της κλασσικής, αλλά και της αρχαιοελληνικής δραματουργίας.

Βλέπει δηλαδή κανείς την έντονη συσχέτιση με τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, που αντικατοπτρίζεται όχι μόνον στη σχεδόν παρανοϊκή σχέση του Όσβαλντ με τη μητέρα του, αλλά και στη σχέση του με τον πατέρα του, ο θάνατος του οποίου τον στοίχειωσε και εν τέλει τον σκότωσε. Όπως και στον Οιδίποδα και οι ήρωες του Ιψενικού δράματος διακατέχονται από τη μανία της «αποκάλυψης» αδιαφορώντας για τις συνέπειες…

Επίσης οι δυο νέοι άνθρωποι του έργου, ο Όσβαλντ και η Ρεγγίνε, πρέπει να παραλάβουν από τους παλιότερους τον κόσμο που αυτοί έφτιαξαν και να καταφέρουν μέσα σ’αυτόν να πορευτούν και να πραγματοποιήσουν μέσα σ’αυτόν τα όνειρα και τις ελπίδες τους…

Θέατρο του Νέου Κόσμου

newego_LARGE_t_641_106137180_type11885

«Αστερισμοί» του Νικ Πέιν

Η Μάριαν και ο Ρόλαντ. Εκείνη θεωρητική φυσικός κι εκείνος μελισσοκόμος, συναντιούνται σ’ ένα φιλικό σπίτι κι έτσι αρχίζει η ερωτική τους ιστορία. Ή τουλάχιστον μια από τις πολλές πιθανότητες αυτής της ιστορίας. Γιατί σύμφωνα με την κβαντική θεωρία, που μελετάει η Μάριαν, στο κβαντικό πολυσύμπαν, κάθε επιλογή που έχεις κάνει, κάθε απόφαση που έχεις πάρει ή δεν έχεις πάρει στη ζωή σου, όλα αυτά συνυπάρχουν σ’ ένα αφάνταστα πολύπλοκο σύστημα από παράλληλα σύμπαντα. Στο φως αυτής ακριβώς της θεωρίας παρακολουθούμε τη σχέση των δύο χαρακτήρων, καθώς συναντιούνται / φτιάχνουν μια σχέση / δεν καταφέρνουν να φτιάξουν μια σχέση / κάνουν έρωτα / δεν κάνουν έρωτα / μένουν μαζί / απατούν ο ένας τον άλλο / ζουν μια μονογαμική σχέση / χωρίζουν / ξαναβρίσκονται κοκ. Διαφορετικές εκδοχές όπως τις υπαγορεύουν διαφορετικοί παράγοντες. Οι άνθρωποι στο μεγαλείο και στην ολοκληρωτική αδυναμία τους. Ένα έργο που θέτει ερωτήματα για το ρόλο της τύχης και της ελεύθερης βούλησης στη ζωή των ανθρώπων, για τη γιορτή και το πένθος της ύπαρξης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.631 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: