Vitrioli του Γιάννη Μαυριτσάκη | Εθνικό Θέατρο (18/4/2013)

Σχολιάστε

19/04/2013 από cmorfakis

b_3091_img_1724

Ένα νεαρό αγόρι, που δεν μπορεί να συντονιστεί με τους συμβατικούς κανόνες ζωής, πορεύεται τον προσωπικό, μοναχικό του δρόμο. Η απόπειρα όσων τον περιβάλλουν να τον επαναφέρουν σε μια κανονικότητα αποδεικνύεται ατελέσφορη. Κάθε προσπάθεια κοινωνικής «εξυγίανσης» της συμπεριφοράς του, από τη μητέρα του, τη φίλη του, τον περίγυρό του, τον απομακρύνει όλο και περισσότερο από το κυρίαρχο μοντέλο ζωής. Το αγόρι έχει επιλέξει μια δική του πορεία, μια «υγιή» διαφορετικότητα, που μοιάζει να τον απελευθερώνει  την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι εγκλωβίζονται μέσα στην κενή καθημερινότητά τους. Αυτή είναι συνοπτικά η υπόθεση του έργου όπως παρουσιάζεται στον οδηγό σκηνής του Εθνικού Θεάτρου (ΕΘ) για την περίοδο 2012-13.

Ωστόσο, παρά τις προσδοκίες που είχα διαβάζοντας την παραπάνω περίληψη, το μόνο που έσωζε το θεατρικό έργο Vitrioli του Γιάννη Μαυριτσάκη ήταν η εξαιρετική σκηνοθεσία του Olivier Py (Διευθυντή του Φεστιβάλ της Αβινιόν). Ο Py κατάφερε να μετατρέψει ένα παντελώς αδιάφορο κείμενο σε μια παράσταση που κανείς μπορούσε να παρακολουθήσει. Μια σκηνοθεσία υψηλών προδιαγραφών, εμπνευσμένη και αρκετά εμφάνταστη. Για ορισμένους συντηρητικούς θεατές ίσως και κάπως προκλητική. Παράλληλα, τα σκηνικά του Pierre-André Weitz και οι φωτισμοί του Bertrand Killy ήταν απόλυτα ταιριαστά με τη σκηνοθετική οπτική που έδωσε στο έργο ο Olivier Py.

Διαβάζοντας το κείμενο του Γιάννη Μαυριτσάκη το βρήκα αδιάφορο, κενό νοήματος και ως ένα βαθμό ξεπερασμένο. Στην κυριολεξία ένα συμπίλημα και παράφραση διαφόρων κειμένων και τίποτα περισσότερο. Δάνεια, αναφορές και παραπομπές σε άλλους συγγραφείς είναι θεμιτές για ένα θεατρικό διάλογο. Αλλά όταν ένας συγγραφέας καταφεύγει στον στείρο μιμητισμό, που δεν έχει τίποτα το καινούργιο να πει ή να πάει την αναζήτηση λίγο παρακάτω, αυτό λέει πολλά και για την ποιότητα του παραγόμενου έργου. Ουσιαστικά το Vitrioli δεν έχει λόγο ύπαρξης!!!

Οι ερμηνείες τέλος των ηθοποιών ήταν άχρωμες και αδιάφορες. Ο Χάρης Τζωρτζάκης έμοιαζε χαμένος και αμήχανος και παρά την προσπάθεια που κατέβαλε δεν έπεισε. Εξαίρεση αποτελούσαν ο πάντα εκφραστικός και εξαιρετικός Μηνάς Χατζησάββας και ο ταλαντούχος Γιάννος Περλέγκας.

b_3081_img_0679b_3082_img_0723b_3083_img_0763b_3084_img_1399b_3085_img_1433b_3086_img_1481b_3087_img_1526b_3088_img_1637b_3089_img_1674b_3090_img_1711b_3092_img_1740b_3093_img_1748b_3094_img_0612
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.632 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: