Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Γιουτζήν Ο’Νηλ | Εθνικό Θέατρο (5/4/2013)

Σχολιάστε

08/04/2013 από cmorfakis

b_2989__dsc7957

«Oh, Shenandoah, I long to hear you
A-way, my rolling river
Oh, Shenandoah, I can’t get near you
Way-ay, I’m bound away
Across the wide Missouri«.

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Eugene O ‘Neill (Γιουτζήν Ο’Νηλ) είναι ίσως μετά την Οδύσσεια του Robert Wilson η πιο άρτια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου (ΕΘ) για τη σεζόν 2012-13. Μια σπουδαία παράσταση, με εξαιρετική σκηνοθεσία και πολύ καλές ερμηνείες που παρά τη μεγάλη της διάρκεια σε αποζημιώνει με την αισθητική της αρτιότητα.

Η υπόθεση του έργου του Eugene O ‘Neill, ο οποίος επεξεργάζεται τον μύθο της Ορέστειας και τον μεταγράφει σε μια σύγχρονη τριλογία, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Αμέσως μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ, ο στρατηγός Έζρα Μάννον επιστρέφει στο σπίτι του, στη Νέα Αγγλία. Όμως στην οικία των Μάννον, με το σκοτεινό παρελθόν και την νοσηρή σχέση με τη ζωή, υπάρχουν πολλές ανοιχτές πληγές. Η παθολογική αγάπη της γυναίκας του Έζρα, Κριστίν Μάννον, για τον γιο της Όριν, η προβληματική της συμβίωση με την κόρη της Λαβίνια, και η παρεμβολή ενός τρίτου προσώπου στη ζωή τους διευρύνουν τον κύκλο μίσους, εκδίκησης και καταστροφικού έρωτα, που ήδη εμποτίζει το παρελθόν της οικογένειας και θα ολοκληρωθεί μόνο με την τιμωρία όσων εμπλέκονται σε αυτόν. Όποιος ενδιαφέρεται για το πλήρες κείμενο του θεατρικού έργου μπορεί να βρει μια μορφή του εδώ.

Η αφαιρετικη σκηνοθετική ματιά του Γιάννη Χουβαρδά απαλλάσσει το έργο  από τα όποια βαρίδια του, προσφέροντας μια πιο μοντέρνα εκδοχή του. Με λιτά εκφραστικά μέσα δίνεται έμφαση και βάθος στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων του έργου. Το εύρημα των τεσσάρων θεατών – ως ένας άλλος «σύγχρονος» χορός – τονίζει ακόμα περισσότερο τους δεσμούς του έργου με την αρχαία τραγωδία. Οι θεατές-χορός που λαμβάνουν ενεργό μέρος σε όλη παράσταση, χωρίς ωστόσο να αλληλεπιδρούν με τους κύριους πρωταγωνιστές του έργου, μοιάζει να ζούν την παράσταση εκ των έσω (ένα θέατρο μέσα στο θέατρο). Τα μινιμαλιστικά σκηνικά που επιλέγει ο Γιάννης Χουβαρδάς και η διαμόρφωση του σκηνικού χώρου σε μια τριγωνική μορφή τονίζουν περισσότερο τις τριγωνικές σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους οι πρωταγωνιστές. Οι live βιντεοπροβολές δίνουν επίσης μια αίσθηση videoart στο όλο εγχείρημα.

Όσον αφορά το καστ της παράστασης οφείλω να τονίσω την εξαιρετική ερμηνεία της Μαρίας Πρωτόπαππα, η οποία ήταν ιδανική για τον ρόλο της Λαβίνια. Η εκφραστικότητά της είναι μοναδική, αφού καταφέρνει να εγγράψει όλα τα συναισθήματά της στο πρόσωπο και στις κινήσεις της. Αντίστοιχα, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη αποδεικνύεται ιδιαίτερα πειστική ως σκύλα μάνα – ερωτευμένη ώριμη γυναίκα που χειρίζεται επιδέξια το μελό, όταν της χρειάζεται για να επιτύχει τους σκοπούς της. Τέλος, είδαμε μια απολαυστική Θέμις Μπαζάκα ως αδιάκριτο θεατή αλλά και ένα σχεδόν αδιάφορο Χρήστο Λούλη, που έμοιαζε να μην μπορεί να συγχρονιστεί απόλυτα με το υπόλοιπο θίασο.

b_2984__dsc7745b_2988__dsc7947b_2990__dsc7979b_2991__dsc7986b_2992__dsc7990b_2994__dsc8056bb_2995__dsc8107b_2996__dsc8138b_2998__dsc8174b_3000__dsc8182b_3001__dsc8192b_3002__dsc8401b_3003__dsc8338b_3006__dsc8265b_3007__dsc8362b_3008__dsc8352(1)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.632 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: