Θεόφραστος Σακελλαρίδης – Η Χαλιμά | Εθνική Λυρική Σκηνή (15/3/2013)

Σχολιάστε

16/03/2013 από cmorfakis

18511_590025477690566_1253839682_n

Η ένταξη της οπερέτας Η Χαλιμά του Θεόφραστου Σακελλαρίδη στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ) για τη σεζόν 2012-13 ήταν από τις πιο πετυχημένες επιλογές καθώς δίνει την ευκαιρία στο οπερετικό κοινό να έρθει σε επαφή με το έργο ενός από τους σπουδαιότερους έλληνες δημιουργούς όπως επίσης και να αποκτήσει μια πληρέστερη εικόνα της νεολελληνικής μουσικής παράδοσης και δημιουργίας. Η Χαλιμά σημείωσε τεράστια επιτυχία όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’20 αλλά και στη δεκαετία του ‘30 σε Αθηναϊκά θέατρα, αλλά και στην Κωνσταντινούπολη. Τον πρωταγωνιστικό ομώνυμο ρόλο του έργου έχει ερμηνεύσει με τεράστια επιτυχία η θρυλική Ζωζώ Νταλμάς. Η υπόθεση, σύμφωνα με το λιμπρέτο του Σπύρου Ποταμιάνου, εμπνευσμένη αμυδρά από τις Χίλιες και μια νύχτες, εξελίσσεται σε ένα παλάτι της Ανατολής, όπου ο κουτοπόνηρος μάγειρας Αλή-Μουσακάς χρησιμοποιείται ως όργανο των ερωτικών σχεδίων της σαγηνευτικής Χαλιμάς και του αιχμάλωτου πρίγκιπα Σαχ-Ρουμάν.

Η Χαλιμά ανασύρθηκε από τα μουσικά αρχεία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Την επιμέλεια και αποκατάσταση του μουσικού κειμένου ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο μουσικολόγος Γιάννης Τσελίκας, ο οποίος σημειώνει: «Εκπληρώνοντας τις προσδοκίες του τίτλου του έργου του, ο Σακελλαρίδης συνθέτει μια μουσική, η οποία βρίθει από ανατολίτικου τύπου μελωδίες και μαζί με το ποιητικό κείμενο, τα σκηνικά και τα κουστούμια, οδηγεί τη φαντασία του θεατή στο μαγικό κόσμο της Ανατολής. Όμως, το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της μουσικής, είναι το πάντρεμα αυτών των ανατολίτικων μελωδιών με τους ρυθμούς των επικρατέστερων, εκείνη την εποχή, ευρωπαϊκών και αμερικάνικων κοσμικών χορών: το φοξ-τροτ, το οne-step και το τάνγκο. Έχουμε, λοιπόν, μια ιδιαίτερη περίπτωση συνδυασμού του εξωτικού με το κοσμοπολίτικο στοιχείο από έναν Έλληνα συνθέτη, ο οποίος βρίσκεται μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο συνδυασμός αυτός, όσο ανορθόδοξος και αν φαίνεται, αντικατοπτρίζει τις αναζητήσεις της αθηναϊκής αστικής κυρίως τάξης των αρχών του Μεσοπολέμου σχετικά με την ευρωπαϊκή της ταυτότητα». 

13103_598987896794324_20875143_n17730_598987970127650_1612685964_n

Ακούγοντας τη φαντασμαγορική οπερέτα Η Χαλιμά του Θεόφραστου Σακελλαρίδη  μπορεί κανείς να θαυμάσει τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο ο συνθέτης καταφέρνει να συνθέσει ευρωπαικούς ήχους με τη μουσική της ανατολής και το ιδιαίτερο ηχόχρωμά της. Η Χαλιμά με μια εξαιρετική δομή στην πλοκή της θα μπορούσε άνετα να συναγωνιστεί ευρωπαικές οπερέτες και να ανέβει σε λυρικές σκηνές σε όλο το κόσμο. Δυστυχώς η πρώτη παρουσίασή της από την Εθνική Λυρική Σκηνή ήταν το λιγότερο ατυχής για να μη πω αποτυχημένη. Η σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια ήταν ανύπαρκτη, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας και έμπνευσης, με μια αισθητική ξεπερασμένη από δεκαετίες. Θα έλεγα ότι περισσότερο θύμιζε μια παράσταση Καραγκιόζη παρά μια οπερέτα. Δεν κατάφερε ούτε να ανασυνθέσει την ατμόσφαιρα της εποχής που γράφτηκε ούτε να προσφέρει μια επικαιροποιημένη εκδοχή της οπερέτας. Όσο για τις χορογραφίες που πλαισίωναν το έργο ήταν εκτός από άθλια εκτελεσμένες και χωρίς φαντασία, άνευρες και μπανάλ!!!

Παράλληλα, οι ερμηνευτές περιφέρονταν πάνω στην σκηνή βαριεστημένα χωρίς νεύρο και πάθος, ανέκφραστοι και σαν ρομποτάκια, με λίγα λόγια διεκπεραιωτικά έκαναν ότι έκαναν και δεν το ζούσαν. Όσο για τους λυρικους τραγουδιστές αυτοί ήταν κατώτεροι των περιστάσεων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Με πολλά τεχνικά προβλήματα τόσο στην έκφραση όσο και στη φωνή τους, χαρακτηριστική περίπτωση η Ευδοκία Χατζηιωάννου ως Αμηνά που δεν ακουγόταν, οι ερμηνευτές ήταν σαν καρικατούρες πάνω στην σκηνή χωρίς ζωντάνια και χρώμα στη φωνή τους. Εξαίρεση αποτελεί ο Χάρης Ανδριανός ως Αλή Μουσακάς, εξαιρετικός ερμηνευτικά και φωνητικά, και ο Γιάννης Χριστόπουλος ως Σαχ Ρουμάν, υπέροχος φωνητικά και αν και με ορισμένες ατέλειες στην ερμηνεία του. Επίσης, η Γεωργία Ηλιοπούλου ως Χαλιμά δεν έπεισε με την ερμηνεία της ενώ είχε κάποια προβλήματα άρθρωσης. Τέλος, για μια ακόμα φορά η μουσική διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου ήταν υποδειγματική και με τέμπο αν και η ενορχήστρωση είχε σοβαρά προβλήματα που δεν κατάφεραν να αναδείξουν το μουσικό δαιμόνιο του Σακελλαρίδη. 

Είναι κρίμα που η Εθνική Λυρική Σκηνή κατάφερε να παρουσιάσει μια τόσο υπέροχη οπερέτα με ένα ανέβασμα χαμηλής αισθητικής και ποιοτικής αξίας. Γνωρίζοντας τα σοβαρά οικονομικά προβήματα που αντιμετωπίζει η Λυρική θα ήταν προτιμότερο να ανεβάζει λιγότερα έργα αλλά σε πιο ποιοτηκές παραγωγές παρά πολλά και κάτω του μετρίου. Επίσης, όσο δυσάρεστο και αν είναι θα πρέπει να γίνει μια εκκαθάριση του δυναμικού της και επανασχεδιασμός τόσο της ορχήστρας όσο και του μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Χωρίς αυτές τις αλλαγές θα παραμένει ένα τρίτης κατηγορίας περιφεριακό λυρικό θέατρο.

29014_595558420470605_2129111750_n223507_598987923460988_222439802_n31928_598988090127638_261634034_n

539861_595558503803930_474563431_n551538_598987913460989_2135548538_n560533_598988113460969_1735141921_n598548_598988003460980_1200993459_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.631 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: