Τα Κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού | Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» (13/2/2013)

1

14/02/2013 από cmorfakis

_MG_3053redΤα Κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού μία από τις θρυλικές επιτυχίες της δεκαετίας του ’60, που γράφτηκε για το θέατρο, προσαρμόστηκε στη συνέχεια σε κινηματογραφικό σενάριο, διεκδικώντας το όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 1964 (έχασε από το 8 1/2 του Φελίνι), ζωντανεύει ξανά στη σκηνή Κοτοπούλη του Θεάτρου Rex. Το έργο διερευνά την ανθρώπινη αλήθεια πίσω από το ψυχρό πρόσωπο της πορνείας και ο ταλαντούχος Κωνσταντίνος Ρήγος οργανώνει μια παράσταση που φωτίζει τη διαχρονικότητα του θέματος, μια αιχμηρή, τολμηρή παράσταση με εξαιρετική αισθητική και εικόνες που σου εντυπώνονται.

Στα δωμάτια του «σπιτιού» της Μαντάμ Παρή, η ερωτική συναλλαγή μοιάζει με απλή ρουτίνα. Όμως, για το καθένα από τα κορίτσια που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εκεί, υπάρχει, σιωπηρά, και ένας προσωπικός κόσμος. Σκληρός ή ουτοπικός, αναγκαίος ή κυνικός, ο κόσμος αυτός είναι η μόνη αλήθεια μέσα στην καθημερινότητά τους. Έχουν την ανάγκη να τον βιώσουν, ακόμη κι αν χρειαστεί να πληρώσουν γι’ αυτόν οποιοδήποτε κόστος. Και για τις περισσότερες, το κόστος αποδεικνύεται επώδυνο. Θα μείνουν αλώβητες μόνο όσες μπορούν να παγώσουν την ψυχή τους και να προχωρήσουν χωρίς συναισθηματισμούς και δεσμεύσεις. Αυτή είναι η υπόθεση του έργου που όλοι θυμόμαστε από την κινηματογραφική μεταφορά του.

Η σκηνοθετική οπτική με την οποία ο Κωνσταντίνος Ρήγος προσεγγίζει το έργο είναι απόλυτα πετυχημένη. Μια εκσυγχρονισμένη παρουσίαση της κλασσικής ιστορίας η οποία δίνει έμφαση στη μεγάλη ανάγκη του ανθρώπου να ερωτευθεί, στην ωμότητα με την οποία φέρονται στις γυναίκες στα πορνεία αλλά και στη διάψευση των ονείρων και των προσδοκιών αυτών των γυναικών για μια άλλη ζωή. Όπως σημειώνει σε συνέντευξή συνέντευξη του στον Βασίλης Μπουζιώτη, «οι ηρωίδες του έργου θέλουν απεγνωσμένα να πιαστούν  από τον έρωτα και να αποδράσουν από αυτό που ζουν και τρώνε άγρια τα μούτρα τους – με το όνειρο να διαψεύδεται, να γκρεμίζεται, να τελειώνει». Παράλληλα, ο Ρήγος σημειώνει στη Μάνια Στάικου ότι: «Μπορεί ο τρόπος που γράφτηκε το έργο ή η ιστορία του να μοιάζουν λίγο παλιά, παρότι, κατά τη γνώμη μου, όλα όσα συμβαίνουν μέσα εκεί ισχύουν και σήμερα: δεν έχει αλλάξει τίποτα από την ανάγκη των ανθρώπων αυτών να ξεφύγουν από το περιθώριο και παρόλα αυτά να μην μπορούν, τα όνειρά τους να γκρεμίζονται… Ήθελα να φέρω την σύγχρονη εξομολόγηση μιας γυναίκας με τρόπο που θα μπορούσε να εκφραστεί χοροθεατρικά με τη ερμηνεία της Έλενας Τοπαλίδου. Ξέρω ότι αυτή η στιγμή είναι πραγματικά σοκαριστική για το θεατή, αλλά νομίζω ότι είναι το στίγμα της παράστασης, για να τη διαβάσει τελικά με διαφορετικό τρόπο». Και πραγματικά η πρώτη σκηνή είναι εξαιρετικής σύλληψης και αισθητικής μια συγκλονιστική χορογραφία – εξομολόγηση μιας κακοποιημένης γυναίκας που σε καθηλώνει.

b_2957__mg_2625redlights

b_2963__mg_2776redlights

b_2956__mg_2617theredlanterns_copy

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις του Κωνσταντίνου Ρήγου, θεωρώ ότι στα Κόκκινα Φανάρια αναμετρήθηκε με επιτυχία με ένα έντονα φορτισμένο με μνήμες και εικόνες κείμενο και στην ουσία με την αισθητική του κατάφερε να παρουσιάσει μια υψηλής αισθητικής παραγωγή. Τα εντυπωσιακά και λειτουργικά σκηνικά του έδεσαν απόλυτα με την σκηνοθετική οπτική που χρησιμοποίησε συνθέτοντας την θεατρική και κινηματογραφικής τεχνικής. Όπως σημειώνει και ο ίδιος στη Μάνια Στάικου«επιχείρησα να κρατήσω στοιχεία που είχαν ενδιαφέρον από την ταινία και να γίνει μια διασκευή ανάμεσα στην κινηματογραφική και θεατρική εκδοχή. Η παράσταση τις υπηρετεί και τις δύο, καθώς ταυτόχρονα παρουσιάζεται και κινηματογραφημένη. Δηλαδή ενώ όλη η θεατρική πράξη είναι έγχρωμη και ζωντανή, παράλληλα, πολλά μέρη του έργου, όπως για παράδειγμα, οι κρυφές σκέψεις των ηρώων ή οι σκηνές που διαδραματίζονται μέσα στα δωμάτια ή σε άλλους χώρους γυρίζονται εκείνη τη στιγμή και παρουσιάζονται σε μια μεγάλη ασπρόμαυρη οθόνη». Και συμπληρώνει σε έτερη συνέντευξη στον Βασίλης Μπουζιώτη, «υπάρχει ένας καμεραμάν που θα τραβάει σκηνές που θα εκτυλίσσονται σε ένα δωμάτιο. Δεν θα υπάρχει έτοιμο κινηματογραφημένο υλικό, αλλά οτιδήποτε γυρίζεται, θα προβάλλεται την ίδια στιγμή κι αυτό το έκανα γιατί υπάρχει μια ιστορία στα «Κόκκινα φανάρια» που πέρασαν απ’το σανίδι στο πανί-θα παίζει και θέατρο και σινεμά μέσα από αυτή την ιδέα μου».

Η προσπάθειες σύγκρισης που επιχειρούν πολλοί θεατές και κριτικοί του εγχειρήματος του Κωνσταντίνου Ρήγου στο Εθνικό Θέατρο (ΕΘ) με την ομώνυμη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη είναι στην καλύτερη περίπτωση ατυχής αν όχι βλακώδης. Η ταινία του Γεωργιάδη σαφώς και είναι ένα ορόσημο – σταθμός στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου αλλά η οπτική με την οποία προσεγγίζει το κείμενο του Αλέκου Γαλανού ο Ρήγος του προσδίδει ένα φρέσκο αέρα με περισσότερη ωμότητα και δυναμισμό. Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης και δεν θα έπρεπε να υπάρχει γιατί είναι δυο διαφορετικά θεάματα εξίσου συναρπαστικά και τα δυο. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης – χορογράφος στη Μάνια Στάικου «στην ταινία είναι πιο αμβλυμμένες οι σχέσεις, δεν είναι τόσο έντονες και σκληρές όπως στο θεατρικό. Επιχείρησα να κρατήσω στοιχεία που είχαν ενδιαφέρον από την ταινία και να γίνει μια διασκευή ανάμεσα στην κινηματογραφική και θεατρική εκδοχή. Η παράσταση τις υπηρετεί και τις δύο, καθώς ταυτόχρονα παρουσιάζεται και κινηματογραφημένη. Δηλαδή ενώ όλη η θεατρική πράξη είναι έγχρωμη και ζωντανή, παράλληλα, πολλά μέρη του έργου, όπως για παράδειγμα, οι κρυφές σκέψεις των ηρώων ή οι σκηνές που διαδραματίζονται μέσα στα δωμάτια ή σε άλλους χώρους γυρίζονται εκείνη τη στιγμή και παρουσιάζονται σε μια μεγάλη ασπρόμαυρη οθόνη».

b_2953__mg_2451theredlanterns

b_2962__mg_3399red_copyIMG_2082redlightss_MG_2266redligh

Απαράδεκτο επίσης θεωρώ ότι η διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου (ΕΘ) επέτρεψε ή επέβαλε(;) το να αφαιρεθούν επίμαχες σκηνές γυμνού και ερωτοτροπίας (π.χ. η σκηνή του αυνανισμού του Νίκου Ψαρρά – Μιχαήλος και Παναγιώτη Μπουγιούρη – Ντορής) ύστερα από δημοσιεύματα και κριτικές του συντηρητική αθηναϊκού τύπου!!! Η δήθεν σεμνοτυφία και ο πουριτανισμός που επέδειξαν οι εν λόγω αρθρογράφοι δεν συνάδει ούτε με την εποχή ούτε σε μια δυτική ευρωπαϊκή και δημοκρατική χώρα αλλά παραπέμπουν σε φονταμενταλιστικές πρακτικές.

Ωστόσο, παρά την εξαιρετική σκηνοθεσία και αισθητική την οποία ο Κωνσταντίνος Ρήγος προσέδωσε στην παράσταση, το μεγάλο της αρνητικό της είναι οι πολύ μέτριες ερμηνείες του επιλεγόμενου casting. Με εξαίρεση την πολύ καλή Κωνσταντίνα Μιχαήλ και την μοναδική Έλενα Τοπαλίδου, οι ερμηνείες των υπόλοιπων συντελεστών είναι άχρωμες, χωρίς ιδιαίτερο πάθος και αδύναμες σε πολλά σημεία. Χαρακτηριστικές είναι οι διακυμάνσεις που έκαναν οι ερμηνείες τους όπου σε ορισμένες σκηνές ήταν αρκετά δυνατές αλλά σε άλλες σχεδόν αδιάφορες. Πραγματικά με ένα καλύτερο σύνολο ηθοποιών η παράσταση θα μπορούσε να απογειωθεί. Δυστυχώς όμως οι συντελεστές της δεν κατάφεραν να πιάσουν το παλμό παρά το γεγονός ότι ορισμένες σκηνές η σκληρότητα και ωμότητα με την οποία έχουν σκηνοθετηθεί σε σοκάρουν.

Παρά τα όσα γράφονται για τον Κωνσταντίνο Ρήγο και την αισθητική του αλλά και τις όποιες κριτικές για την νέα του δουλειά στο Εθνικό Θέατρο και τα Κόκκινα Φανάρια, θα πρότεινα σε όλους να παρακολουθήσουν την παράσταση παρά τις όποιες αδυναμίες υπάρχουν από την πλευρά των ηθοποιών.

A9s0mZMCIAAGMUH

32750-74172

32750-74177

32750-74182

Advertisements

One thought on “Τα Κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού | Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» (13/2/2013)

  1. Ο/Η Katerinac21 λέει:

    Πολύ ενδιαφέρουσα η κριτική σου, και συμφωνώ σε πολλά σημεία. Δεν δέχομαι όμως ότι για τις κακές ερμηνείες δεν φταίει και η διδασκαλία και ο σκηνοθέτης. Ήταν συνολικά κακές, δεν ήταν μόνο μια ή δύο… Κατά τα άλλα, είχε ευρηματικά σημεία η παράσταση, η πρώτη σκηνή ήταν πολύ δυνατή, και η δεύτερη που εμφανίζονται οι ήρωες, με το τραγούδι. Μετά οι ηθοποιοί αποδυναμώνουν τις περισσότερες σκηνές… Πάντως σα θέματα εχει ενδιαφέρον, αξίζει να το δει κανείς!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.631 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: