Giuseppe Verdi – I Vespri siciliani (Ο Σικελικός Εσπερινός) | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (27/1/2013)

Σχολιάστε

28/01/2013 από cmorfakis

250305_579368178756296_605162181_n (1)

Ο Σικελικός Εσπερινός (I vespri siciliani) είναι μια πεντάπρακτη Grand Opera με μπαλέτο του Ιταλού συνθέτη Giuseppe Verdi, πάνω σε γαλλικό λιμπρέτο των Charles Duveyrier και Eugène Scribe από το έργο τους Le duc d’Albe, που γράφτηκε το 1838 και προτάθηκε ως λιμπρέτο στους συνθέτες Halevy και Donizetti προτού ο Verdi συμφωνήσει να το μελοποιήσει, το 1854. Η υπόθεση του έργου βασίζεται πάνω σε ιστορικά γεγονότα, και συγκεκριμένα στην εξέγερση των Σικελικών Εσπερινών του 1282, χρησιμοποιώντας υλικό από τη μεσαιωνική σικελική φυλλάδα Lu rebellamentu di Sichilia. Μια σύνοψη της υπόθεσης του έργου μπορείτε να διαβάζεστε εδώ.

Με αφετηρία τον Σικελικό Εσπερινό, ο Verdi εμπνεύστηκε μια επαναστατική όπερα, που ξεχωρίζει για τη μελωδική μουσική και τους ποιητικούς διαλόγους της. Η υπόθεσή της εκτυλίσσεται στην υπό γαλλική κατοχή Σικελία το 1282 μ.Χ. Η δούκισσα Έλενα είναι ερωτευμένη με τον Αρίγκο. Όταν κατά τη διάρκεια ενός χορού η Έλενα επιχειρεί να δολοφονήσει τον Γάλλο κυβερνήτη Μονφόρτε, ο Αρίγκο, που μόλις έχει πληροφορηθεί ότι είναι γιος του, τον σώζει, αποτρέποντας έτσι τη δολοφονία. Ο κυβερνήτης, ως αντάλλαγμα για τη ζωή της Έλενας και των υπόλοιπων συνωμοτών, ζητά και πετυχαίνει τη συμφιλίωση με τον γιο του. Η Έλενα απελευθερώνεται, όμως οι καμπάνες στον γάμο της με τον Αρίγκο δίνουν το σύνθημα για την εξέγερση των Σικελών. Έτσι, λοιπόν, μέσα από το κάδρο αυτό των δύο συγκρούσεων, του πατέρα με τον γιο αλλά και αυτής των Γάλλων με τους Σικελούς, ο θεατής παρακολουθεί τα αδιέξοδα στα οποία μπορεί να οδηγηθεί ένας άνθρωπος που αγαπά την πατρίδα του.

Όπως σημειώνει ο Νίκος Δόντας στο πρόγραμμα της παράστασης, «εκτός από τα συναισθήματα των κεντρικών χαρακτήρων, ο Verdi έπρεπε να αποδώσει την ψυχολογία μεγάλων εθνικών ομάδων, των Σικελών και των Γάλλων, στο πλαίσιο ενός «ιστορικού» γεγονότος. Ο συνθέτης επιδίωξε να δώσει δραματική ένταση στα χορωδιακά και στα σύνολα χωρίς να επισκιαστούν οι κεντρικοί ήρωες».

75001_579368185422962_1264130436_n

264142_579368052089642_1968665373_n

Η παρουσίαση του I Vespri siciliani (Ο Σικελικός Εσπερινός) από την Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ), έπειτα από 35 χρόνια για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την γέννηση του Giuseppe Verdi, ήταν μια πετυχημένη επιλογή του καλλιτεχνικού διευθυντή  της Εθνικής Λυρικής ΣκηνήςΜύρωνα Μιχαηλίδη. Για τα ελληνικά δεδομένα και τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες, μέσα στις οποίες καλείται να ανεβάσει παραστάσεις η ΛυρικήΟ Σικελικός Εσπερινός, αποτελεί παρά τις όποιες αδυναμίες του, μια συμπαθητική και αξιοπρεπής παραγωγή, ίσως από τις πιο αξιόλογες των τελευταίων δυο ετών. Ωστόσο, αξιολογώντας την με βάση διεθνή δεδομένα αποτελεί μια μέτρια παραγωγή, περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση, απευθυνόμενη αποκλειστικά στο αθηναϊκό κοινό. Με αφορμή τα παραπάνω θα ήθελα να τονίσω ότι, παρά την οικονομική καχεξία, η Εθνική Λυρική Σκηνή θα πρέπει να προσανατολίσει το σχεδιασμό της σε υψηλών προδιαγραφών παραγωγές, οι οποίες θα μπορούσαν να εξαχθούν στο εξωτερικό, αυξάνοντας έτσι το κύρος της αλλά και τα έσοδα από την πώληση των παραστάσεων. Θα προτιμούσα μια Λυρική με λιγότερες αλλά πιο ποιοτικές παραστάσεις παρά τη σημερινή, με ένα ξεπερασμένο ρεπερτόριο και μέτριες παραγωγές.

Η σκηνοθετική επιλογή του Renato Zanellaνα τοποθετήσει το έργο πέρα από το ιστορικό της πλαίσιο σε ένα μη καθορισμένο χρόνο πιστεύω ότι εκσυγχρόνιζε και έκανε περισσότερο επίκαιρη τη συγκεκριμένη όπερα. Ωστόσο, η γενική σκηνοθεσία και χορογραφία του ήταν άνευρη και επιφανειακή, χωρίς κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία και αισθητικά ξεπερασμένη (θα εξαιρούσα την ενδιαφέρουσα σκηνή με τους Γάλλους στρατιώτες με τις ζωόμορφες μάσκες που απαγάγουν τις γυναίκες των Σικελών). Σε γενικές γραμμές, ήταν μια μέτρια, για εσωτερική κατανάλωση σκηνοθεσία, που δεν προσέφερε μια νέα οπτική στην κλασσική όπερα του Verdi. Οφείλω βέβαια να αναγνωρίσω πως η φετινή σκηνοθετική ματιά του Renato Zanella, που απ’ έπνεε έντονο ιταλικό αέρα, ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα, από την αποτυχημένη σκηνοθεσία του Faust πέρυσι.

Τα σκηνικά του Alessandro Camera, τα οποία ήταν εμπνευσμένα και παρέπεμπαν σε  πίνακες του Giorgio de Chirico, ήταν μινιμαλιστικά και έδεναν απόλυτα με μία εκ μοντερνισμένη εκδοχή της κλασσικής όπερας, χωρίς ωστόσο να θεωρούνται μια εμπνευσμένη και πρωτότυπη πρόταση. Οι φωτισμοί και τα κουστούμια της παράστασης επίσης έδεναν με το σκηνικό χώρο και τη σκηνοθεσία.

Giorgio_de_Chirico-8

29599_582670861759361_1939419570_n

Σαφώς, το μεγάλο ατού της παράστασης και αυτό που σε έκανε να την απολαύσεις ήταν οι εξαιρετικές ερμηνευτικές ικανότητες και ιδιαίτερες φωνές των συντελεστών που πραγματικά πιστεύω ότι έδωσαν το καλύτερο που μπορούσαν. Ο κορεάτης τενόρος Rudy Park ως Αρρίγκο, ερμήνευσε με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο τον ρόλο, με ένα εξαιρετικό ηχόχρωμα στη φωνή του. Η Λιάνα Χαρουτουνιάν ως Δούκισσα Έλενα, παρά τις εκφραστικές αδυναμίες της, φωνητικά ήταν άψογη. Πάντα, εντυπωσιακός, με μοναδικό ταλέντο και φοβερή φωνή ήταν ο Τάσος Αποστόλου που ερμήνευσε τον Τζοβάννι ντα Πρότσιντα. Επίσης, πολύ καλοί ήταν και οι Carlos Almaguer, ως Γκουίντο ντι Μονφόρτε και  Ντανιέλι. 

Η Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, υπό την υποδειγματική και εντυπωσιακή μουσική διεύθυνση του Μύρων Μιχαηλίδης, κατάφερε να αποδώσει την απαιτητική αυτή όπερα ικανοποιητικά. Αντίθετα, η Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ήταν μέτρια, σε ορισμένα σημεία πολύ καλή σε άλλα όχι και τόσο. Αυτό που πραγματικά ήταν απογοητευτικό, ως τραγικά κακό, ήταν το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, το οποίο δεν κατάφερε να συγχρονιστεί πουθενά.

Τέλος, για όσους δεν πρόλαβαν να παρακολουθήσουν την παράσταση, λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων της Λυρικής, η παράσταση θα επαναληφθεί τον Απρίλιο του 2013.

14885_582670641759383_1929299290_n

549874_582670805092700_2144839026_n

69661_582670711759376_621223657_n

185509_579368142089633_414474935_n

734620_579368075422973_43490513_n

734926_579368068756307_698416459_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.632 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: