Εταιρεία Θεάτρου Sforaris – Γιοι και Κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας | BIOS (28/12/2012)

Σχολιάστε

30/12/2012 από cmorfakis

GioiKaikoresPhoto01

«Καταρχήν στο θέατρο ήταν η πρώτη φορά που είχαμε τους ήρωες ζωντανούς. Δεν ήταν λέξεις στο χαρτί και πρόσωπα που γέννησε η φαντασία ενός συγγραφέα. Ως τώρα δεν μου περνούσε από το μυαλό ότι οι ήρωες των έργων που υποδυόμουν ήταν κανονικοί άνθρωποι. Ενώ όταν στήναμε αυτή την παράσταση μας απασχόλησε πολύ πώς θα χειριστούμε τη ζωή αυτών των πραγματικών ανθρώπων. Σκεφτόμασταν ότι μπορεί να έρχονταν να μας δουν και ότι είχαμε μεγάλη ευθύνη απέναντί τους».

Κωνσταντίνος Ντέλλας, συνέντευξη στην εφημερίδα Η Αυγή.

Για την παράσταση Γιοι και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας  της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris είχα διαβάσει και ακούσει από φίλους τις καλύτερες κριτικές για αυτό και ανυπομονούσα να την παρακολουθήσω. Πραγματικά ήταν μια συγκλονιστική παράσταση που σε καθηλώνει τόσο με τη λιτότητα των εκφραστικών μέσων όσο και με τη βαρύτητα του διαπραγματευόμενου θέματος. Η ιδέα του σεναριογράφου και σκηνοθέτη του έργου Γιάννη Καλαβριανού ήταν εξαιρετική: «Μπορείτε  να θυμηθείτε την ιστορία που στιγμάτισε τη ζωή σας;   Το ερώτημα τέθηκε από τους πέντε νέους ηθοποιούς της παράστασης σε 80 νέους του παρελθόντος,  παππούδες και γιαγιάδες δηλαδή, από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο».

Στο σπονδυλωτό, κατά βάση αφηγηματικό αυτό έργο γεγονότα-σταθμοί της ελληνικής ιστορίας του 20ου αιώνα φωτίζονται μέσα από το πρίσμα ιδιαίτερων προσωπικών στιγμών μιας ομάδας νεαρών ανθρώπων (ηλικιωμένων πλέον που αφηγούνται την ιστορίας τους μέσω των νέων ηθοποιών) οι οποίοι προσπαθούν επίμονα να κατακτήσουν την ευτυχία αντιπαλεύοντας με όλες τις αντιξοότητες και τη βιαιότητα της ιστορίας του σύντομου 20ου αιώνα (διαφωνίες κρατών-πολιτικών ιδεολογιών, άτυπες μα καταπιεστικές κοινωνικές επιταγές, θεομηνίες κ.α.).Οι ηλικιωμένοι πρωταγωνιστές των ιστοριών, θυμήθηκαν πως υπήρξαν πρωταθλητές κολύμβησης, δήμαρχοι, χορευτές tango στην Κοζάνη του Μεσοπολέμου, ράφτρες της οικογένειας του Κεμάλ, ερωτευμένοι, δολοφόνοι, δίγαμοι, κατά συρροή αρραβωνιαστικοί, πλούσιοι έμποροι του Βελιγραδίου, ενώ μια κυρία έγινε δασκάλα γιόγκα αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από το στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Μέσα σε 90 περίπου λεπτά βλέπεις την ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα να ξεδιπλώνεται μπροστά σου με ένα τρόπο βιωματικό – καθημερινό πέρα από τα μεγάλα σαλόνια της επίσημης πολιτικής και διπλωματικής ιστορίας (παγκόσμιας ή εθνικής). Ευφυέστατα έχουν επιλεγεί εκείνες οι προσωπικές ιστορίες που διαδραματίστηκαν με φόντο την επίσημα καταγεγραμμένη ιστορία και μεταφέρονται στη σκηνή με τον κάθε ηθοποιό να ενσαρκώνει τον ηλικιωμένο/η με τον/ην οποίο/α συνομίλησε. Οι ιστορίες αυτές εκτείνονται χρονικά από το 1940 και την είσοδο της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έως το Ευρωμπάσκετ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Εμφύλιος, οι σεισμοί στα Επτάνησα, η ανέγερση του Τείχους στο Βερολίνο και η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, πέρα από στεγνά κεφάλαια των σχολικών βιβλίων, αποτελούν και οριακές στιγμές στις άγνωστες ζωές των πρωταγωνιστών της παράστασης.

Είναι εκπληκτικό ότι μέσα από το έργο Γιοί και Κόρες, αναδεικνύεται χαρακτηριστικά η σημασία που διαδραματίζουν οι «μικρο-ιστορίες» των ανθρώπων οι οποίες είναι αυτές που πολλές φορές διαμορφώνουν μια κοινωνία σε αυτό που είναι παράλληλα με τα γεγονότα της «μεγάλης ιστορία». Γιοι και κόρες ανθρώπων που έχουν τη δική τους πορεία και θέση μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας, μιας ιστορίας μικρής ή μεγάλης, αυτό είμαστε τελικά όλοι μας …μέρος ενός ιστορικού γίγνεσθαι που άλλες φορές το διαμορφώνουμε εμείς και άλλες φορές με ένα βίαιο τρόπο μας διαμορφώνει αυτό.

Όπως τονίσουν και οι συντελεστές της παράστασης το παρήγορο μήνυμα σε όλες αυτές τις διηγήσεις – που αποκτά και μια αναπάντεχη επικαιρότητα -είναι πως η ζωή με κάποιο τρόπο πάντα συνεχίζεται. Ακόμη και μετά από μια δύσκολη και καθοριστική εμπειρία η καθημερινότητα βρίσκει το δρόμο της. Σε τελική ανάλυση όλοι έχουμε τον κοινό στόχο να καλυτερέψουμε τη ζωή μας. Εξ’ ου και ο υπότιτλος της παράστασης «περί αναζήτησης της ευτυχίας».

GioiKaikoresPhoto04

Ως προς το ύφος του, το θεατρικό έργο του Γιάννη Καλαβριανού χαρακτηρίζεται από απλότητα, αμεσότητα και από μια υποβώσκουσα ποιητική χροιά, ενώ η υπόθεση (αρμονικό «κολάζ» πολλαπλών υποθέσεών) εκτυλίσσεται σε γρήγορους ρυθμούς πάνω σε συνεχείς εναλλαγές γλυκόπικρων συναισθημάτων. Η σκηνοθεσία του Καλαβριανού αναδεικνύεται εξίσου άμεση, ανεπιτήδευτη και, ασφαλώς, απέριττα λυρική. Αξιοσημείωτο είναι το πνευματώδες, όλο φρεσκάδα χιούμορ της, που βρίσκει ανταπόκριση στο κοινό. Επίσης, παρότι βασίζεται στη συρραφή πολλών διαφορετικών ιστοριών, που επιπροσθέτως ανήκουν και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, το έργο μέσω της σκηθοθετικής οπτικής του Καλαβριανού δε στερείται διόλου ενότητας: οι ποικίλες περιπέτειες των πρωταγωνιστών της σμίγουν αρμονικά σαν πολύχρωμες ψηφίδες, οι οποίες, ιδωμένες από τα καθίσματα των θεατών, φαίνονται να σχηματίζουν στο σύνολό τους ένα φιλικό, τρυφερό και κάπως τυραννισμένο πορτρέτο της ίδιας της ζωής.

GioiKaikoresPhoto03

Η επιτυχία της παράστασης εκτός από το εξαιρετικό κείμενο βασίζεται ουσιαστικά στην μοναδική ερμηνεία των ηθοποιών οι οποίοι ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες του έργου με φυσικότητα, ειλικρίνεια ενώ διακρίνονται από αγνό αυθορμητισμό, γνησιότητα αισθημάτων και εκπληκτική άνεση στους θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς τους. Είναι αρκετά ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους ηθοποιούς με αστείρευτο ταλέντο, δυναμική ερμηνεία και εκφραστικότητα. Πραγματικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Άννα Ελεφάντη, Μαρία Κοσκινά, Αλεξία Μπεζίκη, Κωνσταντίνο Ντέλλα και Γιώργο Παπαπαύλου οι οποίοι δεν ερμηνεύουν απλά τους ρόλους αλλά δίνουν τη ψυχή τους σε αυτούς και ξαναζωντανεύουν τις αφηγήσεις των ηλικιωμένων ηρώων.

Τα λιτά σκηνικά που συνίστανται σε απολύτως βασικά είδη καθημερινής χρήσης (καρέκλες, τραπέζια, πανιά και κουβέρτες, φωτογραφίες  και αντικείμενα σύμβολα περασμένων εποχών) πλαισιώνουν αρμονικά της αφηγούμενες ιστορίες. Τα σκηνοθετικά εύρηματα όπως τα χάρτινα σπιτάκια που οι ηθοποιοί «τραντάζουν» την ώρα ενός σεισμού ή τα χωρίζουν κατά τη διάρκεια ενός εμφυλίου πολέμου αναπαριστούν τα δρώμενα με τον πλέον ανεπίπλαστο και σαφή τρόπο. Τέλος, η εξαιρετική μουσική επένδυση και ο διακριτικός, αποσαφηνιστικός ρόλος των βιντεοπροβολών συμπληρώνουν μια εξαιρετική παραγωγή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.631 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: