Ο Γυάλινος Κόσμος του Τ. Ουίλλιαμς – 2ος χρόνος | Θέατρο Δημήτρης Χορν (2/12/2012)

Σχολιάστε

05/12/2012 από cmorfakis

image_gallery2 (1)

Ο Γυάλινος Κόσμος [«Τhe Glass Menagerie«,1944] του Tennesse Williams αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας δραματουργίας, το πιο προσωπικό από τα έργα του Williams, έργο που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα. 

Στο έργο εξιστορείται μέσα από τις αναμνήσεις του Τομ η ζωή της οικογένειας Γουίνγκφιλντ, που την απαρτίζουν ο γιος Τομ, η μητέρα Αμάντα και η κόρη Λώρα. Ο πατέρας τούς έχει εγκαταλείψει για χρόνια κι εκείνοι ζουν σ’ ένα δικό τους «γυάλινο κόσμο». Η μητέρα έχει έμμονη ιδέα με τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στο Νότο, ωστόσο τώρα δείχνει την εικόνα της «ξεπεσμένης καλλονής», ένα μοτίβο που επανέρχεται σε πολλά έργα του συγγραφέα. Ταυτόχρονα, ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της, ωστόσο η πραγματικότητα είναι σκληρή. Για το γιο της, θεωρεί ότι είναι ένας εγωιστής ονειροπόλος, ο οποίος είναι ανεύθυνος και καταφεύγει στο αλκοόλ, στην ποίηση, στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, αντί να συνεισφέρει ουσιαστικά στην οικογένεια. Ο ίδιος ονειρεύεται να φύγει και αυτός όπως ο πατέρας του. Η Λώρα είναι μια εύθραυστη παρουσία, ανάπηρη στο πόδι, φοβάται τον έξω κόσμο, προτιμώντας τη συλλογή της από γυάλινα ζωάκια και την συλλογή παλιών δίσκων γραμμοφώνου του πατέρα της. Κάποια στιγμή, όλη η οικογένεια στρέφει την ελπίδα της σε ένα τέταρτο πρόσωπο, τον Τζιμ, έναν επισκέπτη από τον έξω κόσμο, με τον οποίο έχει ένα σύντομο φλερτ η Λώρα. Ωστόσο, τα πάντα γκρεμίζονται, καθώς εκείνος διαλύει τις αυταπάτες τους κι έτσι επανέρχονται στη σκληρή πραγματικότητα.

Η Αμάντα (μάνα), μια πρώην ωραία αριστοκράτισσα του Νότου, σκληρή και τρυφερή ταυτόχρονα, που γαντζώνεται στο «ένδοξο» παρελθόν της για να αποφύγει το ρημαγμένο παρόν, η δειλή, ανάπηρη Λόρα (κόρη), που βρίσκει καταφύγιο στο γυάλινο θηριοτροφείο της, και ο ευνουχισμένος γιος (ο Τομ, δηλαδή ο εαυτός του), που αναζητά διέξοδο στον κινηματογράφο, προτού καταφέρει να αποδράσει οριστικά, δεν είναι πρόσωπα που ξεπηδούν μόνο από το στενό του περιβάλλον. Αφενός μεν αντιπροσωπεύουν όλους εκείνους που παγιδεύτηκαν στο αμερικανικό όνειρο για να ηττηθούν κατά κράτος στη συνέχεια, αφετέρου δε υπερβαίνουν τα στενά όρια μιας συγκεκριμένης κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας, αντικατοπτρίζοντας τις απανταχού «χαμένες ψυχές», που, λόγω ανθρωποφαγικών συνθηκών, όλο και περισσότερο ενδίδουν σε νευρώσεις και φαντασιακές φυγές.

Δεν θα προχωρήσω περισσότερο σε μια ανάλυση του έργου, υπάρχουν άλλωστε μια πληθώρα μελετών για το θέμα αυτό. Θα παραπέμψω απλά στο The Glass Menagerie Study Guide για όσους ενδιαφέρονται. Προτιμώ λοιπόν στη συνέχεια να εστιάσω την προσοχή σε μια κριτική αποτίμηση της σκηνοθεσία και των ερμηνειών των συντελεστών της παράστασης.

image_gallery2

image_gallery2 (2)

Λιτή και αφαιρετική αλλά σίγουρα εμπνευσμένη, η σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου ήταν πλούσια σε συμβολισμούς και εικόνες μνήμης και φαντασίας. Μια σκηνοθεσία σύγχρονη που σε παρέσυρε ωστόσο στο κόσμο του Tennesse Williams  και απόδωσε το πνεύμα του συγγραφέα με πιστότητα.

Στην παράσταση εκσυγχρονίζεται η αρχική ιδέα του συγγραφέα για slights και λεζάντες που θα σχολίαζαν τη δράση με τη δημιουργία και εισαγωγή βιντεοπροβολών που είναι σε άμεση σχέση με τη δράση και τους χαρακτήρες, αλλά κυρίως σε σχέση με την ονειρική –«αναμνησιακή» διάσταση του ανεβάσματος. Με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετείται καλύτερα το νόημα και η ατμόσφαιρα του έργου και συγχρόνως υπογραμμίζεται η διαδικασία της μνήμης.

Οι βιντεοπροβολές μπορούν να εκληφθούν ως ο απόηχος της ταραγμένης ζωής των ηρώων, το αποτύπωμά τους στο χώρο και το χρόνο. Συμβολίζουν τις σκιές που πολλές φορές οι ζωές των ανθρώπων αφήνουν σε ένα τόπο και εγγράφονται στους τοίχους και τα κτίρια στα οποία ζουν ως οι σιωπηλοί μάρτυρες αλλοτινών υπάρξεων.

Παράλληλα, οι βιντεοπροβολές μεγέθυναν τον όγκο των ηρώων ή πρόβαλαν την μικροσκοπική εκδοχή της Λώρας στην πόρτα ενός ψυγείου που δεσπόζει στον σκηνικό χώρο. Αυτό το ψυγείο, διάφανο κατά μια έννοια λόγω των βιντεοπροβολών, που χρησιμεύει άλλοτε ως καταφύγιο της Λώρας, και άλλοτε ως βιτρίνα που φιλοξενεί τα γυάλινα ζωάκια της, λειτουργεί στην παράσταση και ως καταψύκτης συναισθημάτων και ως «παγωμένο ψυχικό τοπίο» που δημιούργησε μια δημιούργησε μια συναισθηματικά ανάπηρη μητέρα.

image_gallery2 (4)

Ο Γιώργος Πάτσας με το ψυχρό σκηνικό του και τους τοίχους καλυμμένους με τα ξεχαρβαλωμένα πλακάκια συμπληρώνει την εικόνα της αδυσώπητης καθημερινότητας, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ψυχρού εγκλωβισμού των ηρώων.  Η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου δημιουργεί ατμόσφαιρα και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου φτιάχνουν χώρους για να εξελιχθεί η ιστορία. Τα εξαιρετικά βίντεο του Μιχάλη Κλουκίνα δίνουν χρώμα, βάθος και διευρύνουν τη σκηνή.

Την παράσταση απογειώνουν επίσης οι εξαιρετικές  ερμηνείες των ηθοποιών από τις οποίες δεν λείπει το κωμικό στοιχείο όπου ήταν απαραίτητο. Η Ναταλία Τσαλίκη ανταποκρίθηκε στον ρόλο της ως Αμάντα με ταμπεραμέντο, αμεσότητα και υποκριτικό χιούμορ απαλλαγμένο από υπερβολές. Ο Αντίνοος Αλμπάνης, ως Τόμ,  έχει πάθος, θυμό και ένταση. Με μια ερμηνεία υποδειγματική, σύγχρονη και με εκπληκτική εκφραστικότητα, αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος ηθοποιός είναι. Η Λόρα της πρωτοεμφανιζόμενης Αμαλίας Νίνου ήταν επίσης μια αποκάλυψη. Η νέα ηθοποιός αποτύπωσε τη σωματική αναπηρία, τον εύθραυστο ψυχισμό, αλλά και την εσωτερική δύναμη της ηρωίδας σε κάθε κίνηση του κορμιού της, μεταδίδοντας στο κοινό τη βουβή απελπισία, τη σπίθα ελπίδας που ακολούθησε και, εν τέλει, την αποδοχή της αιχμαλωσίας της ως μόνιμη συνθήκη ζωής. Τέλος, ο Κωσταντίνος Γαβαλάς (Τζιμ) υποδύθηκε με διάθεση για ζωή, φρεσκάδα και αρρενωπότητα τον υποψήφιο μνηστήρα της.

Συμπερασματικά, οι ερμηνείες, η μουσική και το σκηνικό έδεναν αρμονικά, καθώς με τρόπο απλό αλλά πολύ ξεκάθαρο ανέπλαθαν και εμφάνιζαν τις αναμνήσεις των παιδικών και νεανικών χρόνων του κεντρικού ήρωα. Ο Γυάλινος Κόσμος του Τ. Ουίλλιαμς όπως τον οραματίστηκε η Κατερίνα Ευαγγελάτου είναι μια παράσταση πολύ ξεχωριστή, που σε πλημμυρίζει με συναισθήματα και συμπάθεια για τους ήρωες, καθώς πολλές φορές πιάνεις τον εαυτό σου να συμπάσχει μαζί τους. Είναι εν τέλει μια παράσταση που θα ήθελες να ξαναδείς και σίγουρα αποτελεί σημείο αναφοράς για το ελληνικό θέατρο.

image_gallery2 (5)image_gallery2 (6)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.632 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: