Jan Fabre: “This is theatre like it was to be expected and foreseen” | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (18/11/2012)

Σχολιάστε

20/11/2012 από cmorfakis

Το This is theatre like it was to be expected and foreseen, μια ιστορική παράσταση, δεν αποτελεί ένα έργο που μπορεί κανείς να αναλύσει σε ένα σύντομο κείμενο όπως το παρόν. Χρειάζονται βαθιές γνώσεις σημειολογίας και ιστορίας του θεάτρου για να μπορέσουν να κατανοηθούν τα πολλαπλά επίπεδα της όποιας δομής και της ίδιας της σύλληψης του έργου από τον Jan Fabre. Μου είναι αρκετά δύσκολο να συντάξω ένα ολοκληρωμένο κείμενο για μια παράσταση που ομολογουμένως με εξάντλησε πνευματικά και σωματικά… Ακόμα παραμένω με πολλά ερωτηματικά και σκέψεις για αυτή τη μοναδική θεατρική βιωματική εμπειρία, γιατί έτσι μόνο μπορώ να την ορίσω. Θα αρκεστώ σε μια παράθεση ορισμένων σημείων σχετικά με το έργο, που μπορεί να φανούν αποσπασματικά, αλλά προσπαθούν να δώσουν μια εικόνα της παράστασης και να ερμηνεύσουν ορισμένα από τα δρώμενα:

  • Η παράσταση αρχίζει με το άναμμα εννέα ρεσώ και την τοποθέτηση καρεκλών πλάτη στο κοινό με τους ηθοποιούς-χορευτές να κοιτούν ένα λευκό πανί και να επαναλαμβάνουν μια σειρά από κινήσεις. Δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι σωστή η ακόλουθη ερμηνεία αλλά αυτό το πανί και το ημίφως των ρεσώ με τους ηθοποιούς-χρορευτές στραμμένους πλάτη στους θεατές μου θύμισε το Μύθο του Σπηλαίου του Πλάτωνα …ένα παραλληλισμό ότι το θέατρο είναι μια αντανάκλαση της πραγματικότητας, η σκιά της και όχι η ίδια η πραγματική ζωή.
  • Τα παπαγαλάκια, που εμφανίζονται δεμένα με τους ηθοποιούς στην αρχή του έργου αλλά επανέρχονται και στο τέλος ως τυπώματα πάνω σε πουκάμισα, είναι πιθανώς μια μετωνυμία, ένα σύμβολο του ηθοποιού …οι ηθοποιοί με τους ρόλους που ερμηνεύουν μιμούνται τους πραγματικούς ανθρώπους όπως οι παπαγάλοι μιμούνται την ανθρώπινη φωνή …ένα προσεκτικότερο άκουσμα του τρόπου εκφοράς των όσων επαναλαμβανόμενα λέγονται από τους ηθοποιούς θυμίζει την ομιλία των παπαγάλων …απαιτεί λίγο χρόνο για να γίνει αυτό αντιληπτό αλλά στο τέλος μπορείς να κάνεις αυτή τη σύνδεση.

  • Από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές είναι ο χορός της γυμνής χορεύτριας με το καμινέτο, η εικόνα με τις κρεμασμένες από τα αγκίστρια της οροφής καρέκλες και τα αναμμένα ρεσώ πάνω τους, η εικόνα της προβολή από μια κινηματογραφική μηχανή ενός φιλιού πάνω στα σώματα δύο καθισμένων  στο δάπεδο ηθοποιών. Ειδική αναφορά απαιτείται στη μοναδική από άποψη αισθητικής σκηνή που ένας άνδρας και μια γυναίκα καλύπτουν τα γυμνά σώματά τους με αφρό και ποζάρουν σε διάφορες στάσεις ως γλυπτά …μια εικόνα ατμοσφαιρική και με μεγάλη δόση δυναμισμού. Απ’ την άλλη ίσως η πιο σοκαριστική να είναι η εικόνα των ηθοποιών χορευτών που καθαρίζουν το γεμάτο γιαούρτι πάτωμα της σκηνής γλύφοντάς το.
  • Ζωή, θάνατος, έρωτας, σεξουαλικότητα, βιταλισμός, βία, σοδομισμός, πτώση, ανάταση, συμπλεγματικότητα, νευρώσεις, ρουτίνα, κούραση, εξάντληση κ.α. είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία που διαπερνούν την παράσταση.

  • Το This is theatre like it was to be expected and foreseen είναι ένα έργο εννοιολογικό, μεταμοντέρνο που ως ένα βαθμό αντικατοπτρίζει την κατακερματισμένη αντίληψη της πραγματικότητας αλλά και την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα που χαρακτηρίζει το σύγχρονο τρόπο ζωής.
  • Για ορισμένους είναι επίσης ένα έργο χωρίς βάθος, αυτάρεσκο, στενά αυτοαναφορικό που πιθανότατα να μην έχει τίποτα να προσθέσει ή να πει για τη σημερινή πραγματικότητα αλλά απευθύνεται σε ένα ψαγμένο κοινό, πολύ ειδικό που αναστοχάζεται το τι μπορεί να σημαίνει και ποια είναι τα όρια του σύγχρονου θεάτρου. Είναι ένα σχόλιο για τη θεατρική πρωτοπορία στην εποχή του τέλους της πρωτοπορίας, του τέλους του αστικού θεάτρου όσο και του τέλους των επικριτών του, μια απελπισμένα φορμαλιστική δοξολογία της τέχνης της σκηνοθεσίας την εποχή ακριβώς που αυτή αρχίζει να εξαντλείται.
  • Η μεταμοντέρνα αισθητική του σχολιασμού επί του σχολιασμού και της θεατρικής τέχνης ως μέσον «βασανισμού» –αμφότερων θεατών και ερμηνευτών– είναι συστατικό μέρος του προβληματισμού που διαπερνά τόσο την παράσταση This is theatre like it was to be expected and foreseen όσο και την The Power of the Theatrical Madness.

To This is theatre like it was to be expected and foreseen μέσα από τις δεκαοκτώ πράξεις που συγκροτούν την οκτάωρη παράσταση σίγουρα προβλημάτισε όλους όσους την παρακολούθησαν. Δεν μπορώ να υποθέσω τι αποκόμισε καθένας από τους θεατές ή τι μπόρεσε να κατανοήσει αλλά το σίγουρο είναι ότι όσοι είχαν το σθένος να παραμείνουν ως το τέλος της παράστασης αποθέωσαν τους ερμηνευτές με ένα παρατεταμένο και ξέφρενο δεκαπεντάλεπτο χειροκρότημα!!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.632 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: