Editorial #2 | Η καλλιτεχνική περίοδος 2012-2013 ξεκινά… Ένας συνοπτικός οδηγός.

Σχολιάστε

02/10/2012 από cmorfakis

Μετά το ονειρικό ταξίδι στο Φεστιβάλ Αθηνών, την καλοκαιρινή ραστώνη και το λίγο πολύ αδιάφορο πολιτιστικά Σεπτέμβριο, ο Οκτώβριος είναι ο μήνας που περιμένω πάντα ανυπόμονα για την έναρξη της νέας καλλιτεχνικής περιόδου.  Αν και σε μια ζοφερή Αθήνα λόγο της οικονομικής κρίσης και τη γενική απαξίωση θεσμών και ιδεών (προσωποποίηση της οποίας θα έλεγε κανείς είναι ο νέος αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού sic!!!), η τέχνη είναι το μόνο διέξοδο αλλά και βασικό εργαλείο για την αντιμετώπιση της κρίσης και των συνεπειών της. Μέσω της τέχνης μπορούμε να αναπροσδιορίσουμε της αξίες μας, να ασκήσουμε κριτική στα λάθη του παρελθόντος και να αναγεννηθούμε γιατί μπορούμε αρκεί να το πιστέψουμε.

Ξεκινάμε λοιπόν μια συνοπτική παρουσίαση από τη ναυαρχίδα του πολιτιστικού γίγνεσθαι στην Αθήνα, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (ΣΓΤ) του Ιδρύματος Ωνάση, όπου για τρίτη συνεχόμενη χρονιά προσφέρει ένα καταπληκτικό και ευρωπαϊκών προδιαγραφών καλλιτεχνικό πρόγραμμα, πλούσιο σε παραστάσεις και δράσεις που κανείς δεν πρέπει να χάσει.  Εστιάζω την προσοχή τις παραστάσεις του Οκτωβρίου RootlessRoot feat. John Parish – Kireru  (17 – 28 Οκτωβρίου 2012), blitz theatre group – Late Night ( 31 Οκτωβρίου – 18 Νοεμβρίου 2012 ) και Across the Great Divide – Αυτοσχεδιασμοί ανθρώπου – μηχανής (19-21 Οκτωβρίου 2012).

Εξαιρετικά ενδιαφέρον παρουσιάζεται και το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου (ΕΘ). Με ανυπομονησία (ήδη έχουμε προαγοράσει εισιτήρια) περιμένουμε την παράσταση της χρονιάς, την Οδύσσεια – Μια παράσταση του Robert Wilson, βασισμένη στο έπος του Ομήρου (από 26/10/2012). Επίσης,  προτείνουμε το έργο Ο Ορφέας στον Άδη του Τέννεση Ουίλλιαμς (από 17/10/2012).

Η Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ) παρά τις πολύ σημαντικές και πετυχημένες καλλιτεχνικές δράσεις της σε διάφορους χώρους στην Αθήνα την περσινή χρόνια παρουσιάζει ένα φτωχό, συμβατικό και κλασικό ρεπερτόριο, με χαμηλής ποιότητας παραγωγές που ακολουθούν την περπατημένη.  Μπορεί με αυτό τον τρόπο να πετυχαίνει τη μείωση του εξωφρενικά υψηλού χρέους που κληρονόμησε από την κακοδιαχείριση παλιότερων εποχών αλλά παραμένει ένα περιφερειακό λυρικό θέατρο χωρίς ευρωπαϊκή προοπτική και όραμα. Σε αυτό το πλαίσιο ούτε η φετινή καλλιτεχνική περίοδος παρουσιάζει κάτι το αξιόλογο με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η πρεμιέρα της καλλιτεχνικής περιόδου ξεκινά με την όπερα Manon Lescaut του Giacomo Puccini (θα πρότεινα το Βαφτιστικό του Θεόφραστου Σακελλαρίδη στο ΜΜΑ).

Τέλος, ο άλλοτε κραταιός πολιτισμικός οργανισμός το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (ΜΜΑ) παρουσιάζει ένα σχετικά ασθενές καλλιτεχνικό πρόγραμμα σε σύγκριση με άλλες χρονιές. Οι αναμεταδόσεις από τα MET HD LIVE και National Theatre Live είναι μια κάποια πρόταση (αν και με ακριβό σχετικά εισιτήριο για μια κινηματογραφική προβολή).  Αλλά το πιο πολυαναμενόμενο γεγονός είναι ότι θα έχουμε για μια ακόμα φορά την ευκαιρία να απολαύσουμε τον πιο σημαντικό δημιουργό αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη και τον κόσμο τον εξαιρετικό Jan Fabre…. Αλλά περισσότερες λεπτομέρειες στο επόμενο editorial.

Αυτά αποτελούν μια συνοπτική παρουσίαση των καλλιτεχνικών προγραμμάτων βασικών πολιτιστικών οργανισμών στην Αθήνα. Σαφώς και μικρότερες σκηνές ανεβάζουν εκπληκτικές παραστάσεις για τις οποίες κριτικές, σχόλια και φωτογραφίες μπορείτε να διαβάζεται στο Mingle with Arts.

Η αυλαία επιτέλους ανοίγει…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.632 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: