Αμφιτρύων του Μολιέρου | Παλαιό Ελαιουργείο, Ελευσίνα (2/9/2012).

2

09/09/2012 από cmorfakis

Από τη φράση στο έργο του Μολιέρου «Le véritable Amphitryon est l’Amphitryon où l’on dîne» («Ο πραγματικός Αμφιτρύων είναι ο Αμφιτρύων όπου δειπνούμε»), η λέξη «αμφιτρύων» στη γαλλική γλώσσα έγινε συνώνυμη του καλού και γενναιόδωρου οικοδεσπότη, όρος που ως «μερικό» αντιδάνειο ήρθε και στη νέα ελληνική, όπου «αμφιτρύων» σημαίνει και τον οικοδεσπότη που μας προσφέρει γεύμα ή δείπνο.

Αμφιτρύων του Μολιέρου αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη και πετυχημένη πρόταση του Εθνικού Θεάτρου για το φετινό καλοκαίρι. Μια κλασική παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου που παρουσιάστηκε στο ασφυκτικά γεμάτο θέατρο του Παλαιού Ελαιουργείου στην Ελευσίνα (9/2/2012) και κανείς θα έχει μια τελευταία ευκαιρία να απολαύσει στις 20 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

Με μια ποιητική και παιχνιδιάρικη σκηνοθεσία, ο εξαιρετικός πάντα Λευτέρης Βογιατζής, ξεδιπλώνει το μύθο του Αμφιτρύωνα. Τα φώτα χαμηλώνουν και η παράσταση αρχίζει… η νύχτα σκεπάζει τα πάντα και ένα τεράστιο κουρδιστό παιχνίδι – καρουζέλ κουρδίζεται… οι φιγούρες του ζωντανεύουν και αρχίζουν να αφηγούνται την ιστορία. Όλος ο θίασος επί σκηνής με το κάθε ερμηνευτή να λαμβάνει ένα ξεχωριστό ρόλο σε μια μαγική παράσταση. Η σκηνοθετική σύλληψη αποπνέει φρεσκάδα, αναδεικνύοντας παράλληλα την ουσία του έργου. Οι άνθρωποι γίνονται πιόνια που υποτάσσονται στη θέληση των θεών που παίζουν μαζί τους. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αποδράσει από την μοίρα του. Το ερωτικό πάθος γίνεται κινητήρια δύναμη της ιστορία που οδηγεί στην εκμετάλλευση του αδύνατου από τον δυνατό.

Τα εκπληκτικά κουστούμια του Άγγελου Μέντη μας μεταφέρουν σε μια μπαρόκ εποχή, συνδέοντας έτσι τον αρχαίο μύθο με την εποχή του Μολιέρου. Η επιλογή του πράσινου χρώματος για αυτά δεν είναι ίσως τυχαία. Σημειολογικά το πράσινο είναι αντιπροσωπευτικό της ανανέωσης και της αφθονίας, της ζωής και της γέννησης κάτι που στο έργο εκφράσει την ζωτική ενέργεια και το πάθος του Δία. Παράλληλα όμως το πράσινο υποδηλώσει το φθόνο ή τη ζήλια που εκφράζει τον Αμφιτρύων, ο οποίος υποψιάζεται την γυναίκα του Αλκμήνη για απιστία.

Οι εξαιρετικές ερμηνείες από τους Νίκο Κουρή (Δίας) και Γιώργο Γάλλο (Αμφιτρύων) δίνουν μια δυναμική στο έργο που σε καθηλώνει ως το τέλος. Σε πολύ καλή φόρμα και η Στεφανία Γουλιώτη (Νύχτα), που παρεμβαίνει και διορθώνει τους ήρωες ενώ μέτριος και λίγο υπερβολικός ο Χρήστος Λούλης (Ερμής). Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν οι στρατηγοί (Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Χάρης Φραγκούλης,  Νικόλας Χανακούλας) που σε όλη τι διάρκεια της παράστασης σαν άλλος αρχαίος χορός πλαισιώνουν τους κεντρικούς ήρωες.

Πραγματικά μια από τις καλύτερες παραγωγές του Εθνικού που αξίζει κανείς να τη παρακολουθήσει. Ραντεβού λοιπόν στο Ηρώδειο…

Advertisements

2 thoughts on “Αμφιτρύων του Μολιέρου | Παλαιό Ελαιουργείο, Ελευσίνα (2/9/2012).

  1. Ο/Η cmorfakis λέει:

    «Η επιστροφή του τελειομανή Λευτέρη Βογιατζή στο Μολιέρο ή πως να μετατρέψεις μια ξεπερασμένη κωμωδία του Μολιέρου σε έργο τέχνης»

    ένα κείμενο του @HarryLovesCakes

    Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την τελευταία ίσως παράσταση του «μεγάλου» Λευτέρη Βογιατζή -«τελευταία» καθώς απότι φαίνεται είναι πολύ άρρωστος και καταπονημένος δυστυχώς.

    Ένα έργο τέχνης. Πήρε ένα έργο του Μολιέρου, μάλλον αδιάφορο και πληκτικό, που λίγο μας αφορά σήμερα, πάνω στα πάθη των θεών και βάσανα των θνητών, με αναγωγή στη θεματολογία του «είναι» και του «φαίνεσθαι». Κατάφερε να στήσει ένα φόρο τιμής στο θέατρο και τους μηχανισμούς του θεάματος, πιόνια του οποίου είναι οι ίδιοι ηθοποιοί. «Έντυσε» τους ηθοποιούς του κουρδιστά παιχνίδια-κούκλες που ζωντανεύουν για εμάς τους θεατές και εκείνοι πήραν τις θέσεις τους σε ένα καρουζέλ βιομηχανικό, σκληρό και τρομακτικό. Και ξεπηδάνε από το σκοτεινό αλλά και παραμυθένιο σκηνικό αυτό οι ήρωες του Μοιέρου, ένας ένας σα μαριονέτες-έρμαια των θεών φέρνοντας στο νου μας τους μηχανισμούς του θεάτρου. Στο τέλος της παράστασης, όλες αυτές οι κούκλες-ηθοποιοί αποχωρούν από τη σκηνή σα σαλτιμπάγκοι που μας διασκέδαζαν για 2 ώρες, κάνοντας έτσι ο Βογιατζής ένα κλείσιμο του ματιού στο Μπέργκμαν και τη «Νύχτα των σαλτιμπάγκων» του.

    Μια ιδιοφυής παράσταση γεμάτη από υπέροχες εικόνες σπάνιας ποιητικής ομορφιάς. Δε θα ξεχάσω τη «Νύχτα» της υπέροχης Στεφανίας Γουλιώτη που στροβιίζεται στην κορυφή του καρουζέλ και λίγο αργότερα μετατρέπεται σε καλή υποβολέα που στραβοπατάει στα ψηλοτάκουνμά της. Δε θα ξεχάσω ούτε τον ερμηνευτικό άθλο του αξιόλογου Χρήστου Λούλη περπατώντας πάνω σε ξυλοπάδαρα για το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης. Εικόνες ασύλληπτης εικαστικής ομορφιάς σα να ξεπήδησαν από ένα παραμυθένιο σύμπαν όπου καραδοκεί ο σκοτεινός εφιάλτης. Γιατί ο Βογιατζής διαβάζει το Μολιέρο με μελαγχολία και εσωτερικότητα, όπου η φαινομενική καρναβαλίστικη ατμόσφαιρα υπογραμμίζει ακριβώς την απώλεια της αθωότητας και την δυστυχή και αδύναμη φύση των θνητών.

    Συγκινήθηκα αφάνταστα με το μελαγχολικό αυτό τραγούδι του Βογιατζή στο θέατρο. «Είδα» μέσα του Φελίνι, Μπέργκμαν, Γκίλιαμ, Κοπέλια, Καρυοθραύστη, Μπάστερ Κίτον και Ζακ Τατί.
    Θα τη θυμάμαι για καιρό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 1.632 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: